હાસ્ય- માળાનાં મોતી

ભાવને કસવામાં જે કુશળતા સ્ત્રીઓ બતાવતી હોય છે તેવી પતિની પસંદગીમાં પણ બતાવે, તો છૂટાછેડાના કિસ્સા નહિવત થઈ જાય.

* * *

દીકરીએ આવીને જાહેરાત કરી કે અમુક યુવાન સાથે એણે વેવિશાળ કરી લીધું છે, એટલે તરત પિતાએ પૂછ્યું: “એની પાસે કાંઈ પૈસા છે?“

“તમે પુરુષો બધા સરખા જ છો,“ છોકરીએ જવાબ વાળ્યો. “એણે પણ તમારે વિશે એ જ પૂછેલું!“


સંપાદક — મહેન્દ્ર મેઘાણી ( હાસ્ય- માળાનાં મોતી )

સંકલન : કોકિલા રાવળ


 

નિવેદન

અમદાવાદ,
તને છોડવા છતાં
ક્યાં છોડી શકાયું છે?

ને
અહીંયા આટલું રોકાવા છતાં
ક્યાં વસી શકાયું છે?

ભાષાને તાંતણે
મારી ગઈકાલ
આજની સાથે જે
ગુંચવાઈ ગઈ છે
તેની કવિતા છે

 


કવિ — ભરત ત્રિવેદી (કલમથી કાગળ સુધી)ના સૌજન્યથી, મહાશિવરાત્રી, ૨૦૦૪

Bharat Trivedi, batrivedi@insightbb.com, 217 546-3812
73 McCarthy Drive, Springfield Illinois 62702, USA

સંપાદક : કોકિલા રાવળ


 

પુષ્પ જેવો પરમાત્મા

કેટલાક નાજુકસુગંધી પ્રસંગો ભેગા કરી તેના અર્ક સમાન મહેંકતી પળોની પાંદડી બનાવી લઉં…! સંસારનો તડકોછાંયો ઝીલતા ઝીલતા તીખીમીઠી પળોની પીંછી વડે તેમાં રંગ પૂરી દઉં…..! પછી જીવનરૂપી બાગમાં તે પુષ્પ રમતું મુકું તેવી મારા જાગૃત મનની મનછાં ખરી.

મારું જીવન કુદરતના વિવિધ અનુભવોની એરણે ચડી તેના ભિન્ન ભિન્ન મિજાજ થકી જુદા જુદા રૂપ ધારણ કરી રહ્યું છે.

Photo: Kokila

શરદઋતુ એટલે પ્રકૃતિ જયારે સર્વ રસનું એકત્રીકરણ અને પછી તે રસની સમાન રૂપે વહેંચણી કરે તે ઋતુકોમળઋજુ પ્રકૃતિ રૂપે મમતા ધારણ કરી તેના તમામ તત્વોની સતત વૃધ્ધીને માં બની વાત્સલ્યભરી નજરે જોયા કરેતો માનવજીવનનો બાલ્યકાળનો તબક્કો જાણે…! ઈશ્વર તેના સંતાનને ફૂલોમાં રંગ ભારે તેમ વહાલથી ભરી દે….!

વસંતના વસ્ત્રો પહેરે ત્યારે કુદરત યૌવન ધારણ કરતી લાગેચારે તરફ જોશઉત્સાહનર્તન અને આંખમાં અનેક કૌતુક લઇ કુદરત અસ્ફૂટને પાંગરતું કરવામાં તલ્લીન જણાયત્યારેપ્રકૃતિ અને માનવ એકમેકના સાંનિધ્યે પરોવાઈ અસ્તિત્વને ઉજવવા લાગેઆ વાસંતી રંગો ભરીને ઈશ્વર નાજુક પાંદડીઓ બનાવી લેતો હશેમાનવી પણ તેના યૌવનકાળે આ રીતે રસસભર બની એકત્વમાંથી દ્વીક તરફ સરતો હશે!

ગ્રીષ્મ ઋતુમાં પ્રકૃતિની દરેક અનુભૂતિની તીવ્રતા માણવી ગમેપૃથ્વીની ઋજુતામોહકતા પરિપક્વ બનીતેના તીખા તેવર બતાવતી થાયઆમ પૃથ્વી અંદરબહાર સઘળે ઉષ્ણતા વહેંચતી અવિરત ઉર્જા સ્ત્રોત વહાવતી રહેનદીસાગરના પાણી ગરમ બનેબાષ્પ બની આકાશે ગોઠવાય.

આ સમયે કુદરતમાં મનભર રંગો વ્યક્ત કરવાની હરીફાઈ શરૂ થાયલીલાવરણા ગુલમહોર, પાંદડેપાંદડે લાલચટ્ટક ચુંદડી પહેરી વિજેતા બન્યાનો આનંદ વહેંચતા ફરેજેની રીતરસમશીળીઋજુ છે તેવી ધરતી પણ આક્રમક મિજાજ ધારણ કરી પશુ પંખીમાનવ સહીત વૃક્ષો વેલીને હંફાવતી નજરે ચડેરંગ ભરેલી પાંદડીઓ ગોઠવીને પુષ્પ બનવાની તૈયારી કરેસાથે સાથે માનવ મન પણ ગ્રીષ્મમાં ઉર્જાસભર શ્રમાસકત બની પરસેવો પાડતું ભીંજાયા કરે.

વર્ષના આગમનની જાણ વસુંધરાના કણકણમાંથી ઉઠતી મહેંક અને મીઠા ટહુકાઓ વડે થઇ જતી હોય છેધરા યુગ્મસ્વરૂપે રમવા તલપાપડ થતી જણાયચકવાચકવીકોકિલયુગ્મ મદભર ટહુકા અને પાણીના ભારે ઉછળતી સાગર તરફ ધસમસતી સરિતાનવપલ્લવિત પર્ણોઅનેક પુષ્પોથી લચીપડતી અને વૃક્ષનો મજબુત આધાર શોધતી વેલી બધું……, બંધુ જ રસતરબોળ નજરે ચડે.

નભસ્થળજલ ચોગરદમ રસરૂપ યૌવનનું સાયુજ્ય વીંટળાઈ રહે.આ સમય દરમિયાન પરમાત્મા માનવજીવનરૂપી પુષ્પમાં જીવનઅર્ક ભરી રહ્યો હોયભીતરબહાર બધે પથરાયેલું ઈશતત્વ પ્રકૃતિમાં ફૂલ સમાન બની રહે.એટલેસ્તો…..,

બાલ્યકાળ જીવન પુષ્પનો રંગ,

યૌવન એટલે તેની પાંદડી,

પૂર્ણપ્રકૃતિ રૂપ માનવ એટલે પુષ્પમાં રહેલી સુગંધ…..!

આ વૈચારિક યાત્રા દરમિયાન વસુંધરાના વિવિધ રૂપમાં ખીલતોરંગતોમદભર મહેકં ફેલાવતો પરમાત્મા ક્યાં દુર રહ્યો ….? ઈશ્વર તેની કૃતિ સમાન માનવને ખીલવતોરીઝ્વતો રહે ત્યારે કહેવાનું મન થાય.

આ તો….,પુષ્પ જેવો પરમાત્મા …..!


શ્રી‘ આરતીબા ગોહિલ
સુધાતા’, 95/A, રુપાલી સોસાયટી, તળાજા રોડ, ભાવનગર 364 002
Cell: +91 94277 54207


શું શું સાથે લઈ જઈશ હું? – બે કવિતા

સંભારવા બેઠા

આજ બધું સંભારવા બેઠાં,
પાનખરે અમે લીલી વસંતને ખોળવા બેઠાં!

કવિ સુરેશ ગાંધી (શું શું સાથે લઈ જઈશ હું?)
સંકલન : મહેન્દ્ર મેઘાણી / સંપાદક: કોકિલા રાવળ


સાંભરી જાઉં

જો ક્યારેક હું સાંભરી જાઉં,
તો પંખીડાને ચણ પૂરજો,
એકાદ વૃક્ષને પાણી પાજો,
ગાયડીની ડોક પંપાળજો ને ગલૂડિયાં રમાડજો…
જો ક્યારેક હું સાંભરી આવું તો !

કવિ: હરિકૃષ્ણ પાઠક (શું શું સાથે લઈ જઈશ હું?)
સંકલન: મહેનદ્ર મેઘાણી / સંપાદક:કોકિલા રાવળ


 

What Will People Say – a film review

નોર્વેમાં રહેતી પાકિસ્તાની કુટુંબની આ વાર્તા ઈન્ડિયાના કુટુંબને પણ લાગુ પડે તેવી છે. એક મા-બાપને ત્રણ બાળકો હતા. દીકરો માબાપના કહ્યામાં હતો. મોટી દીકરી બાપને બહુ વ્હાલી હતી. સૌથી નાની દીકરી તો હજી આઠેક વર્ષની હતી. મોટી દીકરી યુવાન થઈ ત્યાં સુધી બધુ બરાબર ચાલતુ હતું.

મોટી દીકરી સ્કુલમાં નોર્વેના છોકરા સાથે પ્રેમમા પડી. તેઓ બહાર બીજા મિત્રો સાથે તો મળતા રહેતા હતાં. એકવાર છોકરીએ છોકરાને ઘેર બોલાવ્યો. છોકરો બીજા માળની બારીએથી અંદર આવ્યો. થોડીવાર તો બંને જણાં આડીઅવળી વાતો કરતા હતા. પછી એકબીજાને સ્પર્શ કરવા લાગ્યા.

બાપને રોજ સૂતા પહેલા બાળકોને જોઈસરખુ ઓઢાડવાની ટેવ હતી. આ લોકો સ્પર્શ કરતા હતા તે સમયે બાપ છોકરીના ઓરડામા આવ્યાે, છોકરા ઉપર ગુસ્સે થયો અને તેને માર્યો. છોકરીને પણ ધમકાવીને મારી. છોકરીએ ઘણી આજીજી કરી કે અમે કાંઈ કર્યું નથી. બાપે છોકરાને કાઢી મૂક્યો. બીજે દીવસે છોકરીએ બોયફ્રેન્ડ સાથે સંબધ તોડી નાખ્યો.

મા-બાપ તેને ઘરમાં પૂરી રાખી. સ્કુલમા જવાંનુ બંધ થયું. તેની બધી બેનપણીઓ નીચેથી બૂમ મારે પરંતુ છોકરી જવાબ આપતા ડરે. પડદા પણ પાડેલા રહેતાં. છોકરીની સ્કુલ પણ બદલી નાખી.

યુરોપ અને અમેરિકામાં બધે ચાઈલ્ડ એબ્યઝના કાયદા હોય છે. છોકરીએ ગુસ્સામાં કમપ્યુટરમાં ઓન લાઈન જઈ બધી હકીકતની ફરિયાદ નોંધાવી. તેઓ આવે તે પહેલા બાપે છોકરીને ધમકાવી હતી એટલે છોકરી ફરી ગઈ અને બાપ ઉપરના ગુસ્સાને કારણે વાત ઉપજાવી ખોટી લખી હતી તેમ તેણે જણાવ્યું.

બીજે દિવસથી બાપે છોકરીને તેડવા મૂકવા જવાનુ શરૂ કર્યું. એકવાર સ્કુલમાંથી સીધ્ધી એરપોર્ટ લઈ જઈ પ્લેનમાં પાકિસ્તાન કોઈ સગાને ત્યાં મૂકી આવ્યો. તેઓને ખર્ચાના પૈસા પણ આપ્યા અને સીફારસ કરી કે આને પાકિસ્તાનના સંસ્કાર આપો.

છોકરી ધીરે ધીરે ત્યાં ગોઠવાઈ ગ. રસોઈ કરતા, નમાજ પઢતા વગેરે શીખી ગઈ. બેત્રણ વખત ભાગવાના પણ પ્રયાસ કર્યા પરંતુ સફળતા મળી નહીં. સગાના દીકરાંએ તેની તરફ કુણી લાગણી બતાવી તેનુ મન જીતી લીધુ. બંને નજીક આવતા ગયા અને પ્રેમમાં પડયા.

એક વખત તેઓ બહાર શેરીના ખૂણામાં ઉભા ઉભા કીસ કરતા હતા ત્યારે ત્રણેક પોલીસ આવીને તેને ડંડાથી માર્યા, તેના ફોટા પાડ્યા અને છોકરી પાસે પરાણે કપડા કઢાવ્યા. સવારે તેને ઘેર જઈ છોકરાના બાપ પાસે પૈસા માગ્યા અને ધમકાવી કહ્યુ કે પૈસા નહી આપો તો છાપામાં છપાવશુ અને તમારી આબરૂ કાઢશુ. પૈસા આપવા પડ્યા.

બીજા દિવસે નોર્વેમાં છાેકરીના બાપને જણાવ્યુ અને છોકરીને પાછી લઈ જવા જણાવ્યુ. બાપને આવવુ પડયું. તેણે છોકરાને પૂછ્યુ કે તું મારી છોકરીને પરણીશ? છોકરો મુંગો રહ્યો. છોકરીએ કહ્યુ કે અમે કિસ કર્યા સિવાય કાંઈ કર્યુ નથી. પણ તેની વાત કોઈ માનતુ નથી. બાપે તેને પાછી લઈ જવા ટેક્ષી બોલાવી. એરોડ્રોમ જતા ટેક્ષીને અધવચે ઉભી રાખી, છોકરી સાથે ઉતર્યો અને છોકરીને એક ખડક સુધી લઈ જઈ તેને ભૂસ્કો મારવા કહ્યું. છોકરી ઘણી કરગરી એટલે બાપ પીગળી તેને ઘેર લઈ ગયો. પછી બીજો મુરતિયો સ્કાઈપથી બતાવ્યો જે ડોક્ટર થવા માટે ભણી રહ્યો હતો. છોકરાને છોકરી ગમી ગઈ. છોકરાએ શરત કરી કે છોકરી ભલે આગળ ભણે પરંતુ તેને ઘરરખુ પત્ની તરીકે જ રહેવુ પડશે. છોકરી બધાની સામે કબુલ થઈ.

છેલ્લે છોકરીએ બીજા માળ દ્વારા બારીએથી ભૂસ્કો માર્યો અને ઘર છોડી ચાલવા લાગી. આગળ તેનુ શું થયુ તે આપણી કલ્પના ઉપર છોડવામાં આવ્યું…

(પાકિસ્તાન કુટુંબની કથની. જોવા જેવી નોર્વેની ફીલ્મ: What Will People Say)


અવલોકન: કોકિલા રાવળ

કાચી સોપારીનો કટ્ટકો

એક કાચી સોપારીનો કટ્ટકો રે

credit: indiamart.com

એક લીલું લવિંગડીનું પાન
આવજો રે… તમે લાવજો રે…મારા મોંઘા મે’માન
એક કાચી સોપારીનો….

કાગળ ઊડીને એક ઓચિંતો આવિયો
કીધાં કંકોતરીનાં કામ,
ગોતી ગોતીને આંખ થાકી રે બાવરી
લિખિતંગ કોનાં છે નામ ?

એક વાંકી મોજલ્લડીનો ઝટ્ટકો રે
એક ઝાંઝરનું ઝીણું તોફાન
ઝાલજો રે… તમે ઝીલજો રે… એનાં મોંઘા ગુમાન
એક કાચી સોપારીનો…

ઊંચી મેડી ને એના ઊંચા ઝરૂખડા
નીચી નજરુંના મળ્યા મેળ,

ઉંબરમાં સાથિયા ને ટોડલિયે મોરલા
આંગણમાં રોપાતી કેળ  ?

એક અલ્લડ આંખલડીનો ખટકો રે
એક હૈયામાં ઊઘલતી જાન
જાણજો રે…. તમે માણજો રે… એની વાતું જુવાન
એક કાચી સોપારીનો …


કવિ : વિનોદ જોશી ( ઝાલર વાગે  જૂઠડી )

અધ્યક્ષ, ભાવનગર યનિવર્સિટી

સંપાદક: કોકિલા રાવળ

 

   

   

  

 

સુખી સંસાર

હું અને મારી બેનપણી વાતો કરતા કરતા કારમાં જઈ રહ્યા હતા. ત્યાં તેણે તેના નણંદની વાત કાઢી એટલે મેં ટપકુ મૂક્યુ, “નણંદ-ભોજાઈ, સાસુ વહુના અણબનાવની વાત તો સદીઓથી ચાલી આવે છે.” ત્યાં તેણે મને જવાબ આપ્યો. “બધાંને તેવુ નથી બનતુ . સાંભળો,મારા જ ઓળખીતાની વાત કહું.” જે હું અહીં ટાંકુ છું.

એક સહકુટુંબમાં સૌ સંપીને રહેતા હતા. સાસુ વહુને દીકરીની જેમ રાખતા હતા. બી-એડ ભણેલી વહુને શાળામાં સારી નોકરી મળી ગઈ હતી. વહુને બે નણંદો હતી. તેઓને ભાભી સાથે સારૂ ભળતું. સાંજ પડે ઘરમાં કિલકિલાટ વાળુ વાતાવરણ હતું. જમવાના સમયે સૌ સૌના આખા દિવસની વાતો ચાલે. રજામાં સાથે હરે ફરે.

નણંદોના નામ અલ્પા અને જલ્પા હતા. તેઓ બંને ભણતા ભણતા ઘરકામમાં મદદ કરતા.

watercolor:Kishor Raval

મા-બાપ આધેડ વયે પહોંચ્યા ત્યાં સાજાં માંદા રહેવા લાગ્યા. બાપને શ્વાસની તકલીફ શરૂ થઈ. દમ ચડે ત્યારે માને તેની તહેનાતમાં રહેવુ પડતુ. એક સાંજે બહાર વરંડામાં બેઠા હતા ત્યાં શેરીમાં કોઈએ ટાયર સળગાવ્યા અને તેની વાસને લીધે તેના શ્વાસ રુધાણાં અને દમનો હુમલો આવ્યો. તે સંધ્યાકાળ તેની છેલ્લી હતી…

બાપને ગયાને હજી એક વર્ષ પણ પૂરુ ન થયુ ત્યાં માને છાતીનુ કેન્સર થયુ. બંને દીકરીઓ ઘરકામમાં હોંશિયાર થઈ ગઈ હતી. અલ્પા તો કોલેજમા પણ જવા લાગી હતી. જલ્પાને આગળ ભણવામાં રસ ન્હતો. તેણે કુકીંગ ક્લાસ ભરવાના શરૂ કર્યા. તંદઉપરાંત ટી.વી. માથી પણ નવી નવી વાનગીઓ શીખે અને જાતજાતની રસોઈ બનાવે.

માને ચિંતા રહેતી એટલે મુરતિયા શોધવાની શરૂઆત કરી. પરંતુ મેળ ખાતો ન્હોતો. ત્યાં મેં મારી બેનપણીની વાતમાં ડબકુ મૂક્યુ કે, “આજકાલની છોકરીઓ તો પરણવાની ઉતાવળમા નથી હોતી. તેઓને પોતાની કારકિર્દીમા આગળ ધપવાની ઈચ્છા હોય છે.”

અને તેમ જ બન્યુ. અલ્પાએ પરણવાની ના પાડી. જલ્પાએ રસોડુ સંભાળી લીધુ હતું. આમ બીજા પાંચેક વર્ષ વીતિ ગયા. અલ્પાએ કમ્પ્યુટર સાયન્સ પૂરૂ કર્યુ અને નોકરીએ વળગી ગઈ. મા હવે કેન્સરના છેલ્લા સ્ટેજમાં પહોંચી ગઈ હતી. માના ગુજરી જવા પહેલા ભાભીએ વચન આપ્યુ કે અલ્પા અને જલ્પાની ચિંતા ન કરો હું તેઓને સાચવી લઈશ.

આમ સૌ સંપીને પ્રેમપૂર્વક રહેવા લાગ્યા. ભાઈ- ભાભીના પ્રયત્નો છતાં જલ્પાનો મેળ ખાધો નહીં. પછી જલ્પાએ પણ આશા છોડી દીધી…જલ્પા જલ-પાનમાં ઓતપ્રોતમાં રહેવા લાગી અને સુખી સંસારમાં ગોઠવાઈ ગઈ.


લેખક: કોકિલા રાવળ, નોવેંબર ૨૦૧૯

ઇ-મેલમા

photo: Kokila Raval

કોઈ દિવસ ઢાઈ અક્ષર ક્યાં લખે ઇ-મેલમાં
દુનિયાભરના વાયરસ એ મોકલે ઇ-મેલમાં

ખાનગી વાતો બધી કરતા રહે એ ફોરવર્ડ
બેવફાઈમાં નવો રસ્તો મળે ઇ-મેલમાં

હોટ મેલે મળશે અથવા મળશે યાહુ ડોટ પર
મોટાભાગે બે જ સરનામા હશે ઇ-મેલમાં

ચેટરૂમે, સામસામે રાતભર વાતો કરે
પ્રેમીઓનાં આમ પણ સપનાં ફળે ઇ-મેલમાં

જોત જોતામાં તો પડછાયા દિગંબર થૈ જતા
ક્લિક કરો ને આવરણ સૌ ઊતરે ઇ-મેલમાં

રાત દિવસ અક્ષરો ઘૂંટાય છે કી બોર્ડ પર
સ્પર્શ એનાં ટેરવાંઓનો હશે ઇ-મેલમાં

હા વતનની ધૂળ ખાવા જાઉં પાછો દોસ્તો
પ્લેનની જ્યારે ટિકિટ સસ્તી મળે ઇ-મેલમાં

જિંદગીની ખૈર ચાહો તો હવે એક્ઝિટ કરો
કે હવે તો જાસાચિઠ્ઠી નીકળે ઇ-મેલમાં

જોતજોતામાં ગઝલ ઇ-મેલની આવી ચડી
બેઠાં બેઠાં મોકલું તેને બધે ઇ-મેલમાં 

શું કરી શકીએ પછી આદિલ જો સરવર ડાઉન હો
કાગળો હાથે લખ્યા ક્યાં જૈ શકે ઇ-મેલમાં


૯મી સપ્ટેમ્બર, ૨૦૦૨ // ન્યુ જર્સી
ગઝલકાર: આદિલ મનસૂરી // પુસ્તક: ગઝલના આયના ઘરમાં
સંપાદક : કોકિલા રાવળ

પુસ્તક પરિચય – The Best of Me

The Best of Me by Nicholas Sparks — આ નવલકથાની રચના ૧૯૮૪કેરોલાઈનાની હાઈસ્કુલમાં ભણતા એમાંદા અને ડોસનનીબંનેની જાત અલગ હતી. એમાંદા ઉંચા કુળની હતી અને પૈસાદાર કુટુંબમાં ઉછરેલી હતી. જ્યારે ડોસનનુ કુળ હલકુ ગણાતુ હતું. તેના બાપદાદા ખુની હતા પરંતુ તેનામાં એ સંસ્કાર ઉતર્યા નહોતા. ડોસન એકદમ શાંત અને નરમ હતો. એક ઉનાળામાં આ પ્રેમ પ્રસંગ પાગર્યો .

બંનેના અલગ રસ્તા થતા છૂટા પડ્યા. એમાંદા કોલેજમાં બહારગામ ભણવા જાય છે.  જ્યારે ડોસન ગરીબ હોવાથી કોલેજમાં ભણવા જઈ શક્યો નહીં.

ડોસનના બાપનો સ્વભાવ આકરો હતો. એકવાર ગુસામાં તેને ઘરમાંથી કાઢી મૂકયો તેથી તે એક કાર મીકેનીકને ત્યાં કામ શોધી ત્યાં ગરાજમાં રાતે પડ્યો રહેતો.મીકેનીકને છોકરા નહોતા એટલે તેને પોતાના છોકરાની જેમ રાખતો. એમાંદા વેકેશનમાં આવતી ત્યારે ડોસનને મળતી .

થોડા વખતમાં ડોસનને દરિયા વચાળે ઓઈલ રીગમાં નોકરી મળી. બંનેનુ મળવાનુ બંધ થાય છે.

એમાંદાના બાપને આ સંબધ મંજુર નહોતો. તેથી તેની ઉપર દબાણ કરી તેને પૈસાદાર ડોક્ટર સાથે પરણાવી.

ડોસન અને એમાંદા એકબીજાને ભૂલી નહોતા શક્યા. ડોસને લગ્ન ન કર્યા અને એમાંદાની યાદમાં જીવતો હતો. એમાંદા બધી વાતે સુખી હતી પરંતુ તેનુ લગ્ન જીવન પ્રેમ વીહોણુ હતુ. તેને ત્રણ બાળકો થયા પણ એક બાળક ગુજરી જતા તે અસ્વસ્થ રહેતી. વરસમાં બે ત્રણ વાર પીયર પહોંચી જતી. તે ગરાજના માલિકને મળતી અને ડોસનના સમાચાર પૂછતી.કોઈવાર તેને રસોઈ પણ કરી આપતી અને પોતાનુ મન ઠાલવતી.

મીકેનીક મરણપથારીએ પડ્યો ત્યારે તેણે બંને્ ઉપર પત્ર લખી વકીલને સોંપી રાખ્યા હતા. ફ્યુનરલ પત્યા પછી જ આ પત્રો સોંપવા તેવી ભલામણ કરેલી.

પચીસ વર્ષ પછી તેઓ મીકેનીકના ફ્યનરલમાં મળ્યા અને બે દિવસ સાથે ગાળ્યા.મીકેનીકની ઈચ્છા પ્રમાણે તેઓ અસ્થી પધરાવવા ગયા, જ્યાં મીકેનીક દંપતિ અવારનવાર જતા. જગ્યા રણિયામણી હોવાથી બંને અવાક થઈ ગયા. તેઓ પહેલા તો આખા ઘરમાં ફર્યા  અને કલ્પના કરી અને તેઓને ખ્યાલ આવી ગયો કે  મીકેનીકે શા માટે આ જગ્યા પત્ની માટે પસંદ કરી અને તેને સુંદર બગીચામાં દફનાવવામાં આવી.

ત્યાંથી તેઓ કમને છૂટા પડ્યા. ડોસનને ઘણાં વખતથી તેના ભત્રીજાઓ સાથે અણબનાવ હતો તેથી તે ગામમાં આવતો જ નહીં. ભત્રીજાઓને ખબર પડતા કે ડોસન ગામમાં ફ્યુનરલ અંગે આવ્યો હશે એટલે ડોસનનો પીછો કરી એક હોટેલમાં કોફી પીવા રોકાયેલા ડોસનને બંદૂકથી મારી નાખ્યો.

એમાંદાનો વર દારૂડિયો હતો બાકી તે સ્વભાવે સારો હતો.એમાંદા ફ્યુનરલમાં ગઈ હતી ત્યારે તેણે વધારે દારૂ ઢીંચ્યો અને ઘેર પહોંચવાની હાલતમાં નહતો એટલે દીકરાને  ફોન કરી બોલાવ્યો.

દીકરો બેનપણીને મળવા ગયો  હતો ત્યાંથી તે બાપને તેડવા નીકળ્યો.પાછા ફરતા કારનો અકસ્માત થયો . બાપને નાક ઉપર વાગતા લોહીલુહાણ હાલતમા હતો.દીકરાને છાતી ઉપર સખત ઈજા થઈ હોવાથી હોસ્પીટલમાં દાખલ કરવામાં  આવ્યો હતો.એમાંદાને ખબર પહોંચતા તે મારંમાર હોસ્પીટલમાં પહોંચી. ડોક્ટરના કહેવા પ્રમાણે તેને હાર્ટ ટ્રાન્સપ્લાંટની જરૂર પડી.

ડોક્ટરને તપાસ કરતા હમણાંજ કોઈનુ મૃત્યુ થયુ હતું તેવી ખબર પડી અને તે હાર્ટ દીકરાને બંધબેસ્તુ પણનીકળ્યુ. દીકરો ધીરે ધીરે સાજો થઈ ગયો. વરે દારૂ છોડવાનુ પણ લીધું.

ડોસને એકવાર એમાંદાને કહેલુ કે “I will give the best of me”. આ વાર્તાની મૂવી પણ બની છે, The Best of Me.


નવલકથાકાર: Nicholas Sparks

પુસ્તક પરિચય: કોકિલા રાવળ.

                                 

દરિયાની સફર

અમે આઠ બહેનોએ Norwegian cruise line લઈને Caribbean Island જવા માટે નક્કી કર્યું. એક બહેન વર્જિનિયાથી સીધ્ધા અમને માયામી airport મળવાના હતાં. નીકળવાના આગલા અઠવાડિયે હરીકેન ડોરિયન Bahamaમાં આવ્યુ હતુ. મારાં છોકરાંઓ ચિંતા કરતા હતા. મારા સિવાય બધાનો બહુ ઉત્સાહ હતો. મારૂ મન જરા ઉચક હતુ. 

ત્રણ દિવસ અગાઉ અમે મીટીંગ પણ ગોઠવેલી. બધાંએ એકબીજાના કાગળિયા મેળવ્યા. કેવા કપડા પહેરવા વગેરેની વાતો કરી.એક બિજાને કિધુ — બધા પોઝીટીવ વિચાર કરો. કાંઈ નથી થવાનુ. છેલ્લા સમાચારો ક્રુઝ લાઈનમાંથી મેળવી લીધી.

વહેલી સવારના આલારામ મૂકી અમે સાત બહેનો ફિલાડેલ્ફિયા એરપોર્ટથી માયામી જવા ઊપડ્યા. Orlandoમાં પ્લેન બદલ્યુ. લગભગ બાર વાગે માયામી પહોંચ્યા. ત્યાં ક્રુઝવાળા માણસો હાજર હતાં. અમારી બેગ ઉપર અમારા નામઠામ વાળુ પતાકડુ ચોંટાડી તેમને બેગ સોંપી. બગો અમને અમારી રૂમ પર સીધ્ધી મળવાની હતી. પછી અમને બોટ ઉપર જમવાની જગ્યામાં લઈ જવામાં આવ્યા.

પહેલે દિવસે  O’Sheehan’s Bar & Grillમાં બુફે જમ્યા. પછી અમે અમારી રૂમ જોવા ગયા. હોટેલ જેવી સરસ વ્યવસ્થા હતી. બે ખાટલા, બાથરૂમ અને બાલકની હતી. બધું ચોખ્ખુ ચટાક હતું. વળી વચમાં દરવાજો હોવાથી અમે ચારે બહેનો એકબીજાની રૂમમાં જઈ શકતા. થોડો આરામ કર્યો ત્યાં અમારો સામાન આવી ગયો. તે ગોઠવી નક્કી કર્યા પ્રમાણે ચાર વાગે ચા કોફી માટે ભેગા થયા. પછી બોટની ટુર કરી. ડેક ઉપર ચાલવા ગયા. સાંજે બોટ ઉપરની Manhattan Roomમાં જમ્યા. બોટ ઉપર ત્રણ ચાર રેસ્ટોરંટ હતી. જ્યાં જમવુ હોય ત્યાં જમી શકાતું હતું. અમે વેજીટેરિયન હોવાથી અગાઉ કહીએ તો બનાવી આપતા હતાં. અમે સાંજે રેસ્ટોરંટમાં જમતા. બ્રેકફાસ્ટ અને લંચ માટે ગાર્ડન કાફેમાં જતા. સાંજે અમે સૌ બની ઠીનીને ડિનર લેવા જતાં.

The group, with Kokila holding President Obama’s hand. Photo: Asha Mittal

બીજે દિવસે ફાયર ડ્રીલ કરાવી. આખો દિવસ બોટ ઉપર જાત જાતના શો અને મ્યુઝીકના પ્રોગ્રામ ચાલતા.

ત્રીજા દિવસે Puerto Ricoનું મુખ્ય શહેર San Juanની city tour  માટે બસમાં જુના અને નવા શહેરની સહેલ કરાવી. ગાઈડ બધા મુખ્ય જગાઓ માટે અમને માહિતગાર કરતો હતો. નવા શહેરમા ઘણા પ્રેસીડન્ટના પુતળા એક જગ્યાએ વોકપાથ ઉપર હારબંધ હતાં. અમને ત્યાં ૧૦ મીનિટના વિશ્રામ માટે ઉતાર્યા. અમે પ્રેસીડન્ટ કેનેડી અને પ્રેસીડન્ટ ઓબામા આગળ ઉભા રહી ફોટા પડાવ્યા.

Photo: Kokila Raval

ચોથા દિવસે અમને St. Thomasમા ઉતાર્યા. બસમાં અમને પહેલા તો panoramic views માટે લઈ ગયા. પહાડ ઉપર વસેલુ આ પથ્થરોનુ શહેર કહેવાય છે. પહાડની ઉપલી સપાટીએ પહોંચ્યા પછી અમને બસમાંથી નીચે ઉતાર્યા. ત્યાં અમને દોરડા કાર્ટમાં બેસાડી એક પહાડ ઉપરથી બીજા પહાડ ઉપર સવારી કરાવી. કુદરત ઉપર ઓવારી જવાય એવી જગા છે. ત્યાં બ્રીટનના કાયદા પ્રમાણે ડાબી બાજુ વાહનો ચલાવાય છે. અહીં પણ રસ્તાના ફેરિયા પાસે થી થોડું શોપીંગ કર્યું.

Photo: Kokila Raval

પાંચમા દિવસે અમને વર્જીન આઈલેન્ડના Tortola બીચ ઉપર બસમાં બેસાડી લઈ ગયા. અમે આઠે જણાએ દરિયામાં છબછબિયા કર્યા. પાછા ફર્યા ત્યારે અમને શોપીંગ એરિયામાં ઉતાર્યા. ત્યાંથી અમારી બોટ બહુ નજીક હતી. લગભગ બે વાગે બોટ ઉપર જઈ જમ્યા. Tortola પણ વર્જીન આઈલેંડ ઉપર આવેલુ છે. અહીં પણ બ્રીટીશ રાજ હોવાથી ડાબી બાજુ વાહન ચલાવવાનો કાયદો છે.

છઠા અને સાતમા દિવસે અમે બોટ ઉપર જ રહ્યા. બહામાના Nasau Island ઉપર જવાના હતા પરંતુ

Image: nhc.noaa.gov

ચોવીસ કલાક અગાઉ ખબર પડી કે Hurricane ઉંબેરટો આવી રહ્યુ છે. એટલે અમને તોફાનની બીજી તરફથી Cubaના રસ્તેથી પંદરમીના સવારના મીયામી પહોંચાડ્યા. ત્યાંથી પાછા ઘરે ફર્યા.

બોટ ઉપર રોજ જાત જાતના શો થતા હતા. સમય પાસ કરવાનો જરા પણ વાંધો નહોતો. એક સાંજ સરસ ડાન્સ બતાવ્યો. એક સાંજ કોમેડીની હતી. એક સાંજ જાદુના ખેલ હતા. એક સાંજ સંગીતની મહેફિલ હતી. ત્યાં કસીનો (જુગારના મશીન) હતા. દારૂના બાર હતા. ચિત્રોનુ પ્રદર્શન તથા તેનુ છેલ્લે લીલામ પણ હતું. ઝવેરાતની તથા બીજી દુકાનો હતી. મસાજ કરાવવાની તથા ચાઈનીઝ દવાઓ વેચાતી હતી. બ્યુટી પાર્લર અને હજામની દુકાન પણ હતી. બોટોક્ષ (મોઢા ઉપરની કરચલી કાઢવાની ટ્રીટમેંટ)પણ હતી.

બોટ ઉપર પાંચ હજાર પેસેંજરો હતા. તેમાથી પચાસ આપણાં દેશી હતા. ખૂબ મજા કરી. બોટ ઉપર સ્વીમીંગ પુલ તથા જકુઝી પણ હતા. અમે અનંત-કડી રમ્યા. પત્તા રમ્યા. હવે તે બધું સ્વપ્ન થઈ ગયુ…


લેખક: કોકિલા રાવળ