હોમલેસ


મનુ નાયકની ” રેતીના કણ” પુસ્તકમાંથી “હોમલેસ”

મેનહટનમાં ટાઇમ્સ સ્ક્વેર
બેંતાલીસની સ્ટ્રીટ.
બસ ટર્મિનલમાં ત્યાં
શિયાળાની ઠંડીમાં
હોમલેસની ભીડ.
બસનો પાસ લેવા ત્યાં હું
લાઇનમાં ઊભો છું.
હોમલેસને જોઉં છું.
ગંદા તેમના ચહેરા
ને ગંદા ગંદા કપડાં.
ગંદાં તેમના સ્નીકર સાથે
કાળા-ધોળાં મોજાં.
તેમની પાસેથી જો જઇએ
તો વાસ આવે.

ત્યાં એક ખૂણામાં
મારી નજર પડી.
હોમલેસ પુરૂષ અને સ્ત્રી
અેકબીજાનો હાથ પકડી
બેઠા છે ગૂંચળું વળી.
હું તેમને જોઉં છું.
તે યુગલ હશે
મારી જ ઉમ્મરનું.
મને તેમના ઉપર દયા  આવી.

આવી કેવી તેમની જીંદગી!
તેમની પાસે નથી
રહેવાને ઘર.
કે નથી સારા કપડાં.
કેટલા દુ:ખી હશે બિચારા!
તે શું ખાતા હશે?
ક્યાં તે સૂતા હશે?

હું મારી નજર પાછી વાળું છું.
અને થોડી વાર પછી
ફરીથી તેમને જોઉં છું.
સ્ત્રી પુરુષના કાનમાં કશું કહે છે.
પુરુષ હસે છે.
સ્ત્રી હસે છે.
અને પછી બન્ને એક બીજાની જોઇને
ખડખડાટ હસી પડે છે.
તેમને હસતા જોઇને
મને વિચાર આવ્યો કે
આવી રીતે ખુલ્લા દિલે
હું મારી પત્ની સાથે
છેલ્લે ક્યારે
ખડખડાટ હસ્યો હોઇશ?
અને પછી
મને મારા ઉપર દયા આવી.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s