ઓટલો


ઓટલો

ઘરના આંગળણીયાની બહાર મારો રે આવાસ
એકલો અટૂલો હું ભલે, રાખું છું. મોટો પરિવાર
પ્રભાતે રવિદેવ આવે, નાનકડા ભૂલકાં ભાથું લઈ આવે
મોટા શિશુઓ રમીને થાકતા, વિસામો ખાવા આવે

બપોરે જમવા જાય, મારે સદાય ઉપવાસ, પ્રેમરસથી પેટ ભરાય
ડોસીઓને વહુવારુ, વાતોના સ્વાદિષ્ટ વડાએ પીરસે
મારૂં મોં ભરાય, પણ એમાં પાણી ના આવે લગાર
મારે ના સ્વાદનો નાદ, વાતો -ઉમંગથી પેટ ભરાય

થાક્યા પથિકો બપોરે આવે, બેસીને ભાતું થાય
દસ ડગલા છેટી પરબડી, પાણી પી ઓડકાર થાય
બપોરે ડોસીઓ ભેગી થાય, પાન ને છીંકણીની લહાણી થાય
ઘરની ને ગામની વાતું થાય , એ તો ઓટલા પરિષદ કહેવાય!

સાંજે થાકેલો વટેમાર્ગુ આવે, થાક ઉતારી વિસામો લે ને
સાંજના પવનની લહેરખી સાથે, આનંદે મારા ખોળામાંય
રાતના ઘરના મોભીઓ આવી, કરે એકમેકને રામરામ
અલકમલકની વાતો કરતા પોતાની બડાશો હાંકતા!

પોતાના હુંકાર, અભિમાન, તેમાં કોણ ચઢિયાતો થાય?
ક્રોધ , લોભ, વેરના કડવાં ગીતો, સાંભળીને હું ખળભળી જાતો,
મારે તો મૌનવ્રત , સાંભળીને હૈયું વલોવાય કાંંય ના કહેવાય
સલાહ, સૂચન ના અપાય, હું એકલો અટૂલો નિરાધાર!

‘સ્પંદન’ના સૌજન્યથી, હંસા શાહ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s