મારું ઘર

રીંગ વાગતી સાંભળી મેં રસોઇ પડતી મૂકી, ઝડપથી ડ્રોઈંગરૂમમાં જઇ ફોન હાથમા લીધો. ફોન મામાનો હતો. હું ખુશ થઇ, એમની સાથે વાતે વળગી. મામા ગઇકાલે મારા ઘરે ન આવી શક્યાનો અફસોસ કરતાં હતા.

“સોરી નિરુ, મેં તને પ્રોમિસ આપેલું, પણ મારાથી આવી ન શકાયું.”

“કંઇ વાંધો નહિ, પણ હવે એક – બે દિવસમાં જરૂર આવજો.” મેં મામાને આગ્રહ કર્યો.  કેમ કે મામા પાંચેક મહિનાથી મારા ઘરે આવેલા જ નહિ.

મામાએ ‘હા’ કહી વાત આગળ વધારી. વળી કંઇક યાદ આવ્યું હોય એમ બોલ્યાં, “નિરુ, મેં તારી દિકરીનો ફોટો જોયો. બિલકુલ ઢીંગલી જ જાણે!”

“ક્યાં જોયો ?” મને નવાઇ લાગી. કેમ કે મારા સિવાય બીજા કોઇ પાસે એનો ફોટો હતો જ નહિ.

“તારા ઘરે.”

“મારા ઘરે? મારા ઘરે તમે પાંચેક મહિનાથી નથી આવ્યા.” સામા છેડે મામા થોડી વાર ચૂપ થઇ ગયા.

“તારા ઘરે એટલે કે તારા મમ્મીના ઘરે.”

મને યાદ આવ્યું. મારી છ મહિનાની દિકરીનો ફોટો થોડા સમય પહેલા જ મમ્મી એની સાથે લઇ ગઇ હતી.

‘મમ્મીના ઘરે’ શબ્દ સાંભળ્યા પછી મારાથી કંઇ બોલી શકાયું નહીં. બસ વિચારી રહી. મારા માટે ‘મારું ઘર’નો સંદર્ભ કેટલો બદલાઇ ગયો! જ્યાં વીસ વરસ ગાળ્યા એ ઘર મને યાદ પણ ન રહ્યું કે ‘મારું’ છે; ને પાંચ વરસથી ‘મારા’ બનેલા આ ઘરની દિવાલો મને ઘેરી રહી.


લેખક: નસીમ મહુવાકર
તા. ૭/3/૨૦૦૦ (અપ્રગટ)
“અમે”, 3/A, 1929, નંદાલય હવેલી પાસે, સરદાર નગર, ભાવનગર – 364002
મો.: 94262.23522
ઇ મેઇલ: harishmahuvakar@gmail.com

 

હાઈકુ

 

ઊડ્યું એક જ
પંખી ને કંપી ઊઠ્યું
આખુંય વૃક્ષ
~

ઊપડી ટ્રેન-
ફરફરી ના શક્યો
ભીનો રૂમાલ.
~

અંગ સંકોરી
પોઢ્યું છે પતંગિયું
પુષ્પ પલંગે.
~

કિચૂડકટ-
બારણું ખૂલ્યું,ધસી
આવ્યો તડકો.
~

છાબડીમાંનાં
પારિજાત, વીણેલાં
પરોઢ ગીતો.

watercolor: Kishor Raval

કવિયત્રી: પન્ના નાયક

આમ દંગલ ન કર અમેરિકા

આમ દંગલ ન કર અમેરિકા
વાત કાનેય ધર અમેરિકા

કાલની વાત તો થશે કાલે
આજની કર ફિકર અમેરિકા

ચાંદ એ કોઈ રમકડું તો નથી
ચાંદની હઠ ન કર અમેરિકા

તારા માથેય એ બેઠો છે
તું ય માલિક થી ડર અમેરિકા

તેં ફરીથીય અટકચાળું કર્યું
ચાલ, ઊઠબેસ કર અમેરિકા

આખી દુનિયાને જંપવા દે જરી
ને હવે તુંય ઠર અમેરિકા

ક્યાંક ગબડી પડીશ ઊંચે થી
ચાલ હેઠે ઊતર અમેરિકા

એનું નીકળી ગયું ધનોતપનોત
લાગી તારી નજર અમેરિકા

હા, સોએ સો ટકા સવાર થશે
તારા મરઘા વગર અમેરિકા


ગઝલકાર: અદમ ટંકારવી (અમેરિકામાં હોવું એટલે)

ઘંટડીના નાદે

રાતના બે વાગ્યાના સુમારે દરવાજાની ઘંટડીનો નાદ સાંભળી હું ઝબકીને જાગી. મેં કિશોરને ઢંઢોળ્યા,અને કહ્યું કે કોઈ દરવાજાની ઘંટડી વગાડે છે.

અમે બંને જણાં બે ગોદડાં ઓઢી હુંફાળી પથારીમાં સૂતેલા. તે વખતે બહાર ચાર ઈંચ સ્નો પથરાયેલો હતો. કિશોર પરાણે ઉઠ્યા. મેં બારીનો પદડો ખસેડી ડોકિયું કર્યું તો એક ડોશીમાં ઉભેલા. બારી ખોલીને તેની સાથે વાત કરી. તો કહે, “હું ભૂલી પડી છું. મારા ઘરનો નંબર 3480 છે.” ડોશીએ આગળ ચલાવ્યું. “ત્રણ ચાર ઘેર ઘંટડી વગાડી પણ કોઈ ખોલતું નથી.”

એટલે મેં દરવાજો ખોલ્યો. “અંદર આવો. બહાર બહુ ઠંડી છે.”

દરવાજા પાસે પડેલી ખુરશી પર તેને બેસાડી. તેની ગલ્લીનું નામ પૂછ્યું. મેં કહ્યુ “તે તો સામેની ગલ્લીનું નામ છે”. મેં ઠંડીના રક્ષણ માટે નાઈટી ઉપર જ કોટ પહેરતાં પહેરતાં પ્રશ્નોતરી શરૂ કરી અને તે દરમિયાન મારી નજર તેની ઉપર પડી તો તેણે કોટ પહેરેલો નહીં બીચારી ધોળી પૂણી જેવી થઈ ગયેલી. ખંભે બગલ થેલો હતો. મેં પૂછ્યું, “આ થેલામાં શું છે ” મને કહે, “મારી બીલાડી છે.”

“તું શું અત્યારે બીલાડીને શોધવા નીકળી હતી?” મને કહે,”હું મારા સગા સાથે ચર્ચની પ્રેયર સર્વીસમાં ગઈ હતી. મને દરવાજા બહાર મળવાનું કહેલું. ત્યાં રાહ જોતાં પગથિયે બેઠી હતી ત્યાં મને ઊંઘ ચડી ગઈ. તેઓ મને મૂકીને જતાં રહ્યા.”

કિશોર અમારી વાતો સાંભળતાં હતાં. મને ગુજરાતીમાં કહે “દાળમાં કાંઈ કાળુ છે. આપણે ૯૧૧ ને બોલાવીએ”. મને એમ કે એમને ઠંડીના બહાર જવાનો કંટાળો આવતો હશે. અને બહુ ડીટેક્ટીવ વાર્તાઓ વાંચે છે એટલે તેવું વિચારે છે. મેં કહ્યું, “થોડી દયા ખાવ. ક્યા દૂર છે?” અમે ત્રણે બહાર નીકળ્યા.

મેં ડોશીમાને પાછલી સીટનો દરવાજો ખોલી બેસાડ્યા. જ્યાં હું આગલી સીટમાં બેસવા જતી હતી ત્યાં પોલીસની કાર પાછળ આવીને ઊભી રહી. ચાર ઘેર તેણે ઘંટડી વગાડેલી એટલે કોઈએ પોલીસને ફોન કર્યો હશે. હું બહાર નીકળી. પોલીસે મને પૂછ્યું, “Where are you going?” મેં કહ્યું “આ ડોશી ભૂલી પડી છે અને તે સામેની ગલ્લીમાં જ રહે છે. ત્યાં અમે મૂકવા જઈએ છીએ.” પોલિસ મને કહે, “Don’t worry, l will take care of her. She is a night wanderer. So many times I’ve taken care of her. You are a good Samaritan. Thanks, have a good night.”

અમે ઘરમાં આવી અને અમારી ગરમ પથારી ભેગાં થઈ ગયા. એટલે કિશોર આસ્તેકથી મને કહે, “It could have been a setup, you know.” હું સમજી ગઈ કે તેને આજે રાતે ડીટેક્ટીવના સપના આવશે.


લેખીકા:કોકિલા રાવળ