બાર કલાક લંડન એરપોર્ટ ઉપર


અમેરિકાથી ભારત આવતા લંડનના એરપોર્ટ ઉપર બાર કલાકનુ રોકાણ હતુ. ત્યાર પછી બીજી કનેક્ટેડ ફ્લાઈટ લેવાની હતી. ઉતરતી વખતે પ્લેનમાં એનાઉન્સ થયુ કે જેને કનેકટેડ ફ્લાઈટ લેવાની હોય તેણે પર્પલ રંગના સાઈનને ફોલો કરવું. હું તો સાઈન જોતા જોતા ઉપડી.

હું વજન ઉંચકીને થાકી હતી, એટલે જ્યાં ઈન્ફોરમેશનની સાઈન જોઈ, ત્યાં મેં દોઢા થઇને પૂછ્યું… કેટલે દુર જવાનું છે? બોર્ડીંગ પાસ માગ્યો, તેણે કપ્યુટરમાં જોઈને કહ્યુ કે અહીં બેસો. તમને થોડીવારમાં લઈ જઈશુ.

હું તો બેઠી. દસ પંદર મીનિટ થઈ. પછી મને ચટપટાટી ઉપડી. અડધો કલાક પછી કલાક થયો. મારી ધીરજ ખૂટી. હું ઉંચી-નીચી થવા માંડી, એટલે પૂછવા ઉપડી. અને મેં ઉમેર્યું કે મારી પછી આવેલાને લઈ જાવ છો, તો મને ક્યારે લઈ જશો?

ત્યારે તેણે ફોડ પાડયો કે જેની પહેલી ફ્લાઈટ હોય તે પ્રમાણે લઈ જઈએ છીએ. હજી થોડીવાર બેસો. મેંતો દલીલ કરી કે મારી રાતની ફ્લાઈટ છે એટલે શું મને રાત સુધી બેસાડી રાખશો? મને મારુ બોર્ડીંગ પાસ પાછુ આપો અને મને ખાલી માર્ગદર્શન આપો. હું ચાલી શકુ છું, મારી મેળે પહોંચી જઈશ. મને કહે બહુ અટપટ્ટુ છે. કમ્પ્યુટરમાં એંટર કરેલુ છે એટલે અમારે જવાબ દેવો પડે. વ્હીલચેરવાળુ કોઈ જતુ હશે ત્યારે તેની સાથે મોકલુ છું. તમે વ્હીલચેરવાળી છોકરીની સંગાથે ચાલતા જજો.

સારૂ; કહી હું તો પાછી બેઠી. તેની વ્યવસ્થા થઈ એટલે હું ઉપડી. પછી બીજી જગ્યાએ બધાંને ભેગા કરતા હતા. ત્યાં બેસાડી. ત્યાં પણ ફ્લાઈટ પ્રમાણે લઈ જતા હતા, એટલે મેં શાંતિ ધરી. અને મનમાં વિચાર કર્યો કે મારે તો ગમે ત્યાં બાર કલાક પસાર કરવાના છે તો અહીં બેસુ કે ડિપાર્ચર લાઉંજમાં બેસુ બધું સરખુ જ છે. અહીં શાંતિ છે. મશીનમાંથી ચા લીધી, જે મફત હતી. આજુ બાજુ બેઠેલાઓ સાથે પરિચય કર્યો. રૂમ મોટો હતો. બાજુમાં બાથરૂમ હતો. તે પણ મોટો હતો. 

મારી પાસે પુસ્તક હતુ તે થોડીવાર વાંચ્યું. મારી બાજુ બેઠેલા ભાઈ સેક્રેટરીની હેલ્પર સાથે ચર્ચા કરી રહ્યા હતા તેમાં ભાગ લીધો. ભાઈનુ કહેવુ એમ હતું કે તેમને અને તેમની પત્નીને સાથે કેમ ન લાવ્યા? તેને ચિંતા થતી હતી. મેં તેને સાથ આપ્યો કે ઉમરવાળાને શું શું થઈ શકે. તેના લગ્નને સાંઈઠ વર્ષ થયા હતા, હવે એકબીજા વગર ન રહી શકીએ, વગેરે…આમ ગુસ્સે થયા વગર દલીલ કરતા હતા.

બીજી વાર કોફી લીધી. સાથે થોડો નાસ્તો ફાક્યો. ઉતર હિંદુસ્તાની બહેને મને પુરી અથાણું અને અળવીનુ શાક નો નાસ્તો કરાવ્યો. પેલા ભાઈ બ્રેઈનની બુક વાંચતા હતા, તેની સાથે થોડી વાતો કરી. અને તેની પત્ની પાસે સુડોકુ શીખી. આમ રંગે ચંગે સમય વીતાવ્યો. પછી છેક બે જણાં રહ્યા હતા ત્યારે  મારો વારો આવ્યો. અમને બંનેને બગીમાં લઈ જવામાં આવ્યા. મારી સંગાથીને બીજા ટર્મીનલ ઉપર પહેલા ઉતારવા ગયા. અમને અંડરગ્રાઉંડ રસ્તેથી લઈજવામાં આવ્યા. તેને ઉતારી ત્યાં બીજા બે જ્ણાંને લીધાં અને આમ ઉપર નીચે  કરતાં મોટી રૂમ જેવડી લીફ્ટમાં આખી બગી સાથે અમારી સફારી જઈ રહી હતી. છેલ્લે અમે બે રહ્યા અને અમે જ્યારે અમારી ટર્મીનલ ઉપર પહોંચ્યા ત્યારે એનાઉન્સ થયું કે દસ મીનીટમાં ફ્લાઈટ ઉપડશે અને દરવાજો બંધ કરવામાં આવશે.

હું તો મોટા મોટા લાંઘા ભરતી પહોંચી ગઈ, અને મેં કહ્યુ કે એક બેન લાકડીના ટેકે ધીરે ધીરે આવે છે. મારી મજાની આઈલ સીટ ઉપર જઈ ગોઠવાઈ ગઈ. ઉપર ક્યાંય સામાન મૂકવાની જગ્યા નહોતી રહી. ફ્લાઈટ એટેન્ડે આવી મારો સામાન ગોઠવી આપ્યો. અને મને કહેવામાં આવ્યુ કે દવા કે બીજી એકદમ જરૂરી ચીજો હોય તે કાઢી લ્યો. મેં તેના કહયા પ્રમાણે કર્યું . બાકીની મુસાફરી ખાતા પીતા અને ઝોલા ખાતા પૂરી કરી…


લેખક: કોકિલા રાવળ, જાન્યુઅરી ૨૦૨૦

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s