ફરી ગોવાની મુલાકાત


અમે ટ્રેનથી મુસાફરી કરવાનુ નક્કી કર્યું. વડોદરાથી બપોરે ત્રણ વાગે ઉપડવાનો સમય હોવાથી અમે સ્ટેશને લગભગ સવા બે વાગે પહોંચ્યા.

આ ભાવનગરથી શરૂ થતી ફાસ્ટ ટ્રેન હતી. અમને નોન એ.સી.નુ બુકીંગ મળ્યુ હતું. અમે ટ્રેનમાં ચડ્યા ત્યારે બે બહેનો લાંબા થઈને સુતા હતા. ટીકિટ બતાવીને અમે અમારા સ્થાને બેસી ગયા. બપોરની ઉંઘમાં તેમનો ભંગ પડ્યો હોવાથી તેમના મોઢા ચડેલા હતા.

થોડીકવાર પછી મેં બહેનો સાથે ઔપચારીક વાતો શરૂ કરી. ભાવનગરમાં તેઓ અને અમે ક્યાં રહીએ છીએ તેની આપ લે કરી. આમ મેં મિત્રતાની શરૂઆત કરી. અમે ચોકલેટ ખાતા હતા તે તેઓને ધરી. ચોકલેટ તો નાના મોટા સૌને ભાવે. થોડી વાર પછી ચાનો સમય થયો. ચાવાળો ટ્રેનમાં ચડ્યો. “ચાય વાલે!” કરીને ઘાંટા પાડી આંટા મારવા લાગ્યો. અમે સેવ મમરા અને ગ્લુકોઝ બીસ્કીટ લીધેલા તે ચા સાથે ખાધાં. અમારા નવા મિત્રોને ધર્યા પણ તેઓએ ન ખાધાં.

લંડન અમેરિકાની વાતો કરતા સમય જલ્દી પસાર થઈ ગયો. અમારા સ-મુસાફરોનો સંગાથ સુરત સુધીનો હતો. આમ અમે મિત્ર ભાવે છૂટા પડ્યાં…

તેઓના ગયા પછી સુરતથી આખી લગ્ન પાર્ટી ચડી. લગભગ સવાસોથી દોઢસો માણસો હતા. શરૂઆતમાં તો કોણ ક્યા બેસસે તેની વ્યવસ્થા કરવામાં પડ્યા. અમે અમારી જગ્યામાં બેસી રહ્યા. બીજા બે જણા અમારી સામે બેઠા હતા તેઓ લગ્નવાળી પાર્ટીમાં નહોતા. તેઓ એકજ સ્ટેશન માટે બેઠા હતા. ટીકિટ ચેકરને આવતા જોઈ તેઓ સામાન મૂકી બીજી સીટમાં જતા રહ્યા. ટીકિટ ચેકરે બધાના રીઝરવેશનના કાગળિયા તપાસ્યા. બધાં ઠરીઠામ થયા. પેલી જોડી પણ ત્યાં આવીને ગોઠવાઈ ગઈ. હું સમજી ગઈ કે આ લોકો ટીકીટ વગરના છે. મને નવી પેઢીની લુચાઈ ઉપર ખરાબ લાગ્યુ. આ દેશના યુવાનોની મનોદશા આવી હોય તો પછીની પેઢી કેવી થશે? તેઓના કપડા કે દેખાવ ઉપરથી ગરીબ પણ ન લાગ્યા. કોલેજમાં જતા છોકરાઓ જેવડા હતા. મારી ફરજ ટીકિટ ચેકરને કહેવાની હતી કે સામાન મૂકીને બે જણા ક્યાંક બીજે ગયા છે. પણ મને બત્તી જરા મોડી થઈ.

જ્યાં રાત પડી એટલે સૌ સૂવાની વ્યવસ્થા કરવા લાગ્યા. અમે ઘેરથી બટેટા-પૌઆ લાવેલા. તેનુ વાળુ કર્યું. અમે નીચેના બર્થનુ સીનિયર બુકીંગ કરાવેલુ. હું તો લાંબી થઈ ગઈ, પણ સાથે બેઠા બેનને બર્થ આપીને મારા સાથીદાર તો ઉપરની બર્થમાં ચડ્યા!

ટ્રેનમાં બહુ ઉંઘ ન થઈ. આંતકવાદી ચડ્યા તેવી શંકા હોવાથી ફાસ્ટ ટ્રેન ધીરી પડી હતી. જાહેરાત થઈ કે “આપકી સુરક્ષા કે લિયે જાંચ કી જા રહી હૈ”. હિંદી ગુજરાતી અને ઈંગલીશમાં આવી જાહેરાત થઈ. બધાંનુ થશે તે આપણું થશે. તેમ વિચાર કરી હું પડી રહી. મોટા ભાગના બધાં ઘોરતા હતા…

અમારી ટ્રેન લગભગ દોઢેક કલાક મોડી પહોંચી. અમારી હોટેલ મડગાંવ (મારગોવા)થી છ કિલોમીટર દૂર હતી એટલે અમે ટેક્ષી કરી. બસો રૂપિયા ટેક્ષી ભાડુ હતું. અમે હોટેલ ઉપર સાડા આઠે પહોંચ્યા કે તરત સમાચાર મળ્યા કે સાડા નવ વાગે બસ ટુર જોવા લાયક સ્થળોએ લઈ જશે. અમે જલ્દી ડિપોઝીટ ચૂકવી રૂમ ઉપર જઈ હાથ મોઢુ ધોઈ તૈયાર થઈ ગયા. સાથે વધેલો થોડો નાસ્તો અને પાણી લીધા. અમારા પાસપોર્ટ અને પૈસા પણ લઈ લીધાં.

ગાઈડ બહુ સારો હતો. વિગતવાર ચાલુ બસે બધી માહિતી આપી રહ્યો હતો. મુંબઈથી ગોવા માટે નવો બ્રીજ બંધાઈ રહ્યો હતો તે બતાવ્યો. ચારેક જગયાએ અમને ઉતાર્યા. લંચ બ્રેક, શોપીંગ,બાથરૂમ બ્રેક અને ચા બ્રેક વગેરે કરાવ્યા. મને સખત તડકો લાગી ગયો હતો. વજન ઉંચકીને ચાલવાનુ ફાવતુ નહોતુ. બે જગ્યાએ અમે જોવા જવાને બદલે સોડા-લેમન પીતા બેસી રહ્યા. સાંજે અમને બોટ આગળ છોડી દીધા. “ત્રેવીસ જણા પાછા ફરવાના હોય તો અમે તમને પાછા લઈ જશુ. નહીંતર તમારી મેળે હોટેલ ઉપર પહોંચી જજો”, તેમ બસમાં ઘોષણા થઈ. ઘણા ત્યાં રાત રહી પડવાના હતા એટલે ત્રેવીસ જણા પૂરા ન થયા. બે ગુજરાતી અને બે મરાઠી કપલની સાથે બસમાં ઓળખાણ થઈ ગઈ હતી. એક ક્રીશચન બેન પણ હતા. એટલે ટેક્ષી કરીને પહોંચી જશુ, તેમ નક્કી કરીને અમે બોટમાં ચડ્યા. આહલાદક હવા આખા દિવસના તાપ પછી સારી લાગી. સાંજ ઢળવા આવી હતી. સૂર્યાસ્ત અને ચંદ્રોદય નીહાળ્યા. હવાની લહેરોથી મન તરબત્તર હતુ. બધાંને ડેક ઉપર બેસવાની ખુરશીઓ હતી. બોટ-રાઈડની ટીકિટ વસુલ થઇ!

બોટ ઉપર મનોરંજન કાર્યક્રમ પણ હતો, જેથી ઓર મજા પડી ગઈ. શરૂઆતમાં કોંકણ અને ગોવાનીઝ નૃત્ય બતાવ્યા. ત્યારબાદ વાજીંત્ર અને ગાન પણ હતા. પછી ડેક ઉપર બેઠેલા અબાલવૃધ સૌને વારાફરતી સ્ટેજ ઉપર આવવાનુ આમંત્રણ મળ્યું. પહેલા બાળકોને નોતર્યા તેઓ પાસે ડાન્સ કરાવ્યો. બહુ નાના બાળકો સાથે તેના મા કે બાપ પણ ગયા હતા. બેક-ગ્રાઉંડમાં મ્યુઝીક વગાડતા હતા. ત્યાર બાદ કપલને બોલાવ્યા. તેને અનુરૂપ ફીલ્મી સંગીત પીરસાતુ હતું. એકલા પુરૂષો અને એકલી બહેનોને પણ સ્ટેજ ઉપર આમંત્રણ મળ્યુ. આમ કોઈને છોડ્યા નહીં. ફોટા વિડિયો પણ લેવાઈ રહ્યા હતા. સૌને મજા પડી ગઈ. ગોવાની દિવાબત્તી અને બીજી બોટની લાઈટો નીરખતા સમય જલ્દી પસાર થઈ ગયો. અમે સૌ એકત્રીત થઈ ઉબર બોલાવી. મજલ ઘણી લાંબી હતી. ઝોલા ખાતા અને વાતો કરતા સૌ સૌની હોટેલ આવી તેમ ઉતરતા ગયા. અમે હોટેલ ઉપર પહોંચ્યા ત્યારે સાડા દસ થઈ ગયા હતા.

અમારૂ સામૈયુ કરવા હોટેલ સેક્રેટરી ત્યાં ઊભો હતો. તેણે અમને જણાવ્યું કે તેના હિસાબમાં ભૂલ હતી. તેણે અમને સાડાપાંચ હજારની પહોંચ આપી હતી અને અમે તેને અઢી હજાર જ આપ્યા હતા. અમે કહ્યુ રૂમ ઉપર જઈ હિસાબ કરી લેણા હશે તો આપી દેશું. તે બહુ કરગર્યો. અને અમને કહ્યુ કે તેને ગાંઠના પૈસા ભરવા પડશે. તેણે ઓફર પણ કરી કે તે મેનેજર સાથે વાટાઘાટ કરી અમને દસ ટકા ઓછા કરી આપશે. અમે રૂમ સુધી પહોંચ્યા અને અંદર જતા પહેલા જ મેં નક્કી કર્યું કે તેને પૈસા રૂમ ખોલતા પહેલા જ ચૂકવી દેવા. તેને પૈસા ચૂકવ્યાં. અંદર જઈ પહેલા મેં હિસાબ કર્યો. તો તે સાચો ઠર્યો. તેણે તેના બોસ સુધી સમાચાર પહોંચડ્યા. છેલ્લે બીલ ચુકવ્યુ ત્યારે અમને દસ ટકા ઓછા કરી આપ્યા હતા, જે અમે છૂટથી કામ કરતા લોકોને આપ્યા. તે દિવસે અમે નાહ્યા વગરના રહ્યા. બહુ થાકેલા હતા એટલે પથારી ભેગા થયા.

બાકીના બે દિવસમાં અમે એકે ટ્રીપ લીધી નહીં. અમે ઘણીવાર આ પહેલા ગોવા આવેલા હતા. એટલે અમારૂ બધું જોયેલુ હતું. અમે સવારે બુફે બ્રેકફાસ્ટ લેતા. લંચ માં ફ્રુટ કે કોરો નાસ્તો કરતા. સાંજે બહાર ડીનર લેતા. એક દિવસ “સાંઈ સાગર”માં સાઉથ-ઈંડિયન ખાધું. બીજે દિવસે હોટલના બગીચામાં જ ખાધું. ત્યાં કેરીઓકી મ્યુઝીક વાગતુ હતું. અમે અમારી ફરમાઈશ આપી તે તેણે વગાડી. બોસે આવીને અમારા ફોટા પાડ્યા. તે તેની જાહેરાતમાં વાપરવાનો હતો.

અમે છેલા બે દિવસ દરિયા કિનારે ખૂબ ચાલ્યા. સૂર્યોદય અને સૂર્યાસ્તના રંગોને જોતા કુદરત ઉપર ઓવારી ગયા…


લેખક: કોકિલા રાવળ, ફેબ્રુઆરી ૨૦૨૦

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s