પ્રવાસનો એક કડવો અનુભવ


image credit – RMR

પહેલી ઓગસ્ટે અમારા બાપુની ૧૦૮ જન્મ જયંતિ નીમિતે વિદ્યાર્થી કાળનો અનુભવ…


મારી પાસે બિસ્તરો, ભાતું, પાણીનો કુંજો અને ચોપડીઓની વજનવાળી ભારે ટ્રંક હતી. જ્યારે કોટડી ગામ આગળ ગાડી બદલી તે વખતે કોઈ ટિકિટ-ચેકરની નજર તે પર પડી અને તેણે પાસે આવીને મારી ટિકિટ લઈ લીધી. જંકશન સ્ટેશને મેં ટિકિટ માગી ત્યારે કહે, ‘જાઓ, ગાડી બદલો, હું ત્યાં આવું છું.’ બીજી ગાડીમાં બેઠો ત્યાં ભાઈસાહેબ દેખાયા. મેં તરત લાચારી બતાાવી ટિકિટ માગી ત્યારે સિગારેટની રાખ ખંખેરતાં કહ્યું: ‘જુઓ મિસ્ટર, તમારી પાસે ઘણું વજન છે , પણ તમે સ્ટુડન્ટ છો એટલે ચાર્જ કરતો નથી. તમારે મારી કદર કરવી જોઈએ.’ હું મૂંજાયો. કદર એટલે શું અને કેટલું આપવાનુ? મેં મારા જીવનમાં કદી આવો અનુભવ કર્યો નહોતો; મારી પાસે જરૂર કરતા વધારે પૈસા પણ ન હતા એ સ્થિતી તેને સમજાવી ત્યારે તેણે માત્ર ચાર આના માગ્યા. એ વખતે તેનું કબુલ કર્યા વિના છૂટકો નહોતો. તે મને રોકે, મજુરનો વધારે ખર્ચ કરાવી કાંટા પર લઈ જાય, પાછળ મારી જગ્યા રહે નહિ, આવી લાચાર સ્થિતીમાં આપવા પડેલા એ પૈસા માટે આખી મુસાફરી મેં બળાપામાં પૂરી કરી.

image credit – RMR

લેખક: રવિશંકર રાવળ ( ગુજરાતમાં કલાના પગરણ )

સંપાદક: કોકિલા રાવળ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s