હાથબ અને સુરકાનો પ્રવાસ

હાથબ નો પ્રવાસ

કોળિયાકથી પાછા ફરતા અમે હાથબના દરિયા કિનારે થોભિયા. અહીં ગુજરાત રાજ્ય નું ગેસ્ટ હાઉસ હાથબ ચાર બંગલાના નામથી ઓળખાય છે. ત્યાં દાખલ થતાં ૧૦ રૂપિયાની પ્રેવેશ ફી છે.

ડાબી બાજુ વન વિભાગ છે. જેને ચાલવાનો શોખ હોય તેને કુદરત તથા માનવીની કરામતનો સુમેળ જોવા મળે સાથે શાંતિ અને પ્રાણવાયુ મળે તે નફામાં.

જમણી બાજુ રહેવાના બંગલા છે. એક કુટુંબ ખાલી કરીને જતુ હતું તેને મેં પૂછ્યું , ‘રહેવાનુ કેવું છે?’ તેમણે ‘ સારૂં છે’ તેવો ટુંકમાં જવાબ આપ્યો. પોતાની ખાણી પીણી લઈને શનિ-રવિમાં જવા જેવી જગ્યા ખરી. ત્યાં રસોઈ કરાવવી હોય તો પણ થઈ શકે.

સામે દરિયો છે. ઓટને કારણે દરિયો ઘણો દૂર ખસ્યો હતો. ત્યાં ખાવા- પીવાનું વેચાતું હતું પરંતુ અમને કોઈને રૂચી નહોતી. તડકો ચડ્યો હતો એટલે અમે પાછાં ફર્યા.


સૂરકા નો પ્રવાસ

હાથબથી પાછાં ફરતાં વળી પાછાં ડ્રાઈવર સાથેના મારા તડાકા શરૂ થયા. મેં પૂછ્યું “તમારૂં ગામ ક્યું?” તો મને કહે “આપણાં રસ્તામાં જ આવે બેન. હાલો તમને મારી વાડી જોવા લઈ જાઉં” અમે બધાં એક મતે જવા તૈયાર થયાં.

પછી તેણે વાત માંડી , “અમારે તો ૨૫૦ વીઘા જમીન અમારાં ચાર ભાઈઓ વચાળે હતી પણ સરકારે ૧૨,૦૦૦ વીઘાએ અમારી જમીન ખરીદી લીધી. અમને ચાર ભાઈઓ વચાળે ચાર વીઘા જમીન આલી. ત્યાં સરકારને કોલસાની ખાણ ખોદવી છે. અમે બધાં ભાઈઓ ભાવનગર જઈ વસ્યા. ત્યાં અમે નાના મોટા કામ કરીએ છીએ. જ્યારે અઠવાડિયે પંદર દ’હાડે રજા મળે ત્યારે આંટો મારી આવીએ અને ખેતીનુ જે કામ હોય તે કરી આવીએ. બાર મહિના ચાલે એટલો બાજરો અને શીંગ ઉગે છે. બાજરાના રોટલા કરીએ અને શીંગનું તેલ કઢાવીએ. બાકી ઓછા પાણીમાં કપાસ ઉગે તેનાથી અમારો બીજો ખરચો નીકળે…” ત્યાં તો સૂરકા ગામ આવી ગયું.

ગામ તેર કુટુંબથી વસેલું છે. તે લોકો મામા ફઈના છોકરા સાથે પરણી શકે એટલે બધાં એકબીજાના સગા થાય. એક બીજાની ખેતીનુ ધ્યાન રાખે. ઘેર ઘેર ભેંસ હતી.

જ્યારે સૂરકા જવાનુ નક્કી થયું ત્યારે તેણે મોબાઈલથી ઘેર સમાચાર આપી દીધાં હતાં. અમે પહોંચ્યા એટલે અમારાં માટે ખાટલો ઢાળવામાં આવ્યો. ઉપર ગોદડું પાથરવામાં આવ્યું. પહેલા પાણી ધર્યું. અંદર દીકરાની લાજ કાઢેલી વહુએ ચુલો પેટાવી ચાની તૈયારી કરી. ત્યાં ડ્રાયવરના બા સામે ખાટલે આવીને બેઠાં. અને અમારી સાથે વાતોએ વળગ્યા. ડ્રાઈવર અને તેનો દીકરો ફળિયામાં રૂ પાથરવામાં પડાયાં…. ત્યાં તો ચાની કીટલી અને સાથે રકાબીઓ આવી. એટલે બધાંએ એકએક રકાબી ચા પીધી. ઘેર ભેંસ એટલે આખો દી’ ચા બનતી જ હોય. પ્યાલો રાખવાનો રીવાજ જ નહીં.

ત્યાં બીજા તેમના સગાને ખબર મળ્યા કે મહેમાન આવ્યા છે. તેવો ખરખરો કરવા ગયા હતાં ત્યાથી સીધા આવ્યા. બાએ અમને તેને ભેળવ્યા. મહેમાનને આપણું ગામ બતાવ તેમ કહેવામાં આવ્યુ. એક બે ગલીમાં ગામ પૂરૂં થતું હતું. બીજા ત્રણ ઘેર અમારી ચાની રકાબીની મહેમાનગતી થઈ.

વરસાદનુ પાણી ક્યાં એકઠું કરવામાં આવે છે તે બતાવતા હતા ત્યાં બા આવી પહોંચ્યા. તેની વાતોમાં વધારો થયો. બાએ ગર્વ સાથે કહ્યું, “હુંપાણીના પુરવઠાની પ્રમુખ હતી. આ ટાંકુ આખા ગામ માટે સૌથી પહેલા કરાવ્યું.” આટલી ચા પીધેલી એટલે અમને બાથરૂમ લાગી. તેણે તરત સરકારે આપેલા પૈસામાંથી બનાવેલા નવા જાજરૂની અમને વીઝીટ કરાવી. જે આખા ગામ માટે હતી. કહેવું પડે કે ચોખ્ખું હતું. ત્યાં અમારી નજર આંબલીના ઝાડ પર ગઈ. તેની ઉપરના કાતરા જોઈ મને પાછું મારૂં બાળપણ યાદ આવી ગયું. અમુક ઝાડ અમેરિકામાં જોવા ન મળે.

અમે પાછા તેના ખાટલે આવીને બેઠાં એટલે બાએ વાતનો તાંતણો પકડ્યો. તેણે અમને છેલ્લા સમાચાર આપ્યા કે, “ગુજરાત સરકારને અહીં કોલસાની ખાણ ખોદવી છે. અમને ગામ ખાલી કરવાનું કીધું છે. અમે ૧૫ ગામના ગાયું, ભેંસુ, બકરા, છૈયા છોકરાં, બાયુ, ભાયુ સંધાય ભેળા થીયા. સરકાર મશીન લઈને આવેલા. અમે તેને અરજ કરી કે અમને આજના ભાવે નવી વસાહતના પૈસા આલો તો અમે ખાલી કરીએ.” વીસ વરસ પહેલા સરકારે આ લોકો પાસેથી કોલસાની ખાણ ખોદવા જમીન ખરીદેલી. કાયદો એવો છે કે વીસ વરસમાં ખાણ ખોદાણી નહોય તો જમીન પરત કરવી પડે.

“આવતે મહિને ભાણાના લગન છે, તો જરૂરથી આવજો. અમે બારથી કાંય મગાવીએ નહીં હો. અમે તો ચૂલા ગાળશું. કળીના લાડુ, દાળ ભાત રીંગણા બટેકાનું શાક, ભજીયા બનાવશું.” અમે આવતા મહિને પાછાં આવવાના આગ્રહને , હા…હા…જરૂર આવશુના વાયદા આપી ભાવ ભરી વિદાય લીધી.


લેખક: કોકિલા રાવળ

પ્રલય

mother & child, watercolor Kishor Raval

“પ્રલય આવવાનો છે,” વાતો ચાલતી હતી: “બહુ ખતરો છે, કોઈક સુરક્ષિત જગ્યા શોધવી પડશે.”
 સાંભળીને એક 3 વર્ષનો છોકરો માઁના ખોળામાં છુપાઈ ગયો.

લઘુકથા લેખક: ભાર્ગવ રાવલ, ભાવનાગર, કલરફુલ કલમ

ઉદાસ રહેવાના

જે ભીતરથી ખલાસ રહેવાના
આદમી એ ઉદાસ રહેવાના

બાદશાહી છે જેને અંતરની
એ ફકીરી લિબાસ રહેવાના

જે રહે છે દિવાને-આમ સદા
એ જ દિવાને- ખાસ રહેવાના

સમજી બેઠા જ રણને દરિયો જે
એને મૃગજળ ને પ્યાસ રહેવાના

જેને મળવું નથી ખરા દિલથી
એને બહાનાં પચાસ રહેવાના

દિલને બદલે બળે છે દીવો જ્યાં
દૂર ત્યાંથી ઉજાસ રહેવાના

આંખથી દૂર હો ભલે ‘ સુધીર’
એ હૃદય આસપાસ રહેવાના

જાણ્યો જેણે જીવનનો લય ‘સુધીર’
હાથમાં એના પ્રાસ રહેવાના


કવિ: સુધીર પટેલ (જળ પર લકીર)

બારી બહાર

watercolor by Kishor Raval

એ મને ક્લાસમાં જોવા આવતો, ને હું ચહેરો છુપાવવા બારી બહાર જોઈ જતી, શરમાળ નજરે.
 આજે પણ કોઈ મને જોવા આવ્યું છે ને હું ચહેરો છુપાવવા બારી બહાર જોઈ રહી છું, ભીની નજરે.

 

લઘુકથા લેખક: ભાર્ગવ રાવલ, ભાવનાગર, કલરફુલ કલમ


કોળિયાકનો પ્રવાસ – કોળિયાકનું બીજુ નામ નકળક કે નીશકલંક મહાદેવ

કોળિયાક થી પાછા, કોકિલા રાવળ

હું અને અમારાં મહેમાનો કોળિયાકના પ્રવાસે ઉપડ્યા જે ભાવનગરની નજીક આવેલું ગામ છે. કારમાં અદધા કલાકમાં પહોંચી જવાય. અમે બધાં રસ્તામાં આવતી વાડીઓ અને બીજા ફંટાતા ગામના રસ્તાઓ જોતા; લીલોતરી માણતાં હતાં. હું વળી ઝાડ ઝાંખરાંની ઓળખાણ કરાવતી હતી. આને બાવળ કહેવાય જેનાથી અમે નાનપણમાં દાતણ કરતા. આ લીમડાંનુ ઝાડ છે તેની અમે લાંબોળી ખાતાં વગેરે… વાતો કરતાં કરતાં ક્યારે કોળિયાક આવી ગયું તેનો ખ્યાલ ન રહ્યો.

અમે પુનમ પહેલાના ત્રણ દિવસે ગયેલા એ સમયે દરિયાની ઓટ ચાલતી હતી. આ જગ્યાની ખાસિયાત એ છે કે કિનારાથી થોડે દૂર દરિયામાં એક ઓટલો બંધાવેલો છે. ઓટલા ઉપર ત્રણ ચાર શંકરના લીંગ છે અને એક નાનકડી દેરી છે. દેરી ઉપર બાર એક ફીટ ઉંચે ધજા લટકાવી છે. ભરતી હોય ત્યારે કિનારા ઉપરથી ખાલી ધજા જ દેખાય. ઓટના સમયે ત્યાં પુજારીઓ દેખાય.

અમને દૂરથી આખું દ્રશ્ય દેખાણુ. અમે અમારા જોડા એક ખાણી-પીણી વાળા આગળ ઉતારી હોંશે હોંશે અમારા પગ ઉપાડ્યાં. ત્યાં તો માટી ચીકણી એટલે હું લપસતા લપસતા રહી ગઈ. સામેથી દર્શન કરી વળતાં લોકો અમને સલાહ આપવા લાગ્યા. પાણીની નીકમાં ચાલો. અમે એમ કરતા નીચી મૂંડીએ ચાલવા લાગ્યા. ત્યાં તો અમારો ડ્રાઈવર મારી મદદે આવી મારો હાથ પકડ્યો. અમારાં મહેમાન ભાઈએ મારો થેલો ઉંચકી લીધો. આમ અમે અમારી જાતને સાચવતા સાચવતા ચાલવાનુ શરૂં કર્યું. જ્યારે સામેથી આવતા દર્શનાર્થી મળે ત્યારે અમે પાછા ચીકણી માટી ઉપર ઉભા રહીએ. વળી સામેવાળા અમને આશ્વાસન આપે કે આગળ કોરી જમીન આવે છે અને પછી થોડો જ કાંકરાવાળો રસ્તો છે. વળી અમે ફરી કોરી જમીનની ઝંખનામાં ચાલવા લાગ્યા. કોરી જમીન આવતાં હું ડ્રાઈવરની મદદ વગર મારી ચાલે ચાલવા લાગી. જેવો કાંકરાવાળો માર્ગ આવ્યો કે અમારાં મોતિયા મરી ગયા. પગમાં કાકરાં એટલા ખૂંચે કે દરેક પગલે એમ લાગે કે શંકરભગવાનને મેળવવા સહેલાં નથી. હું મારા મનને મનાવુ કે એક્યુપ્રેસર થઈ રહ્યું છે. અમેરિકાના ઘરમાં કારપેટ છે વળી જ્યાં કારપેટ ન હોય ત્યાં ઘરમાં ચંપલ પહેરી ને ચાલવાની ટેવ ખરીને? એટલે પગના તળિયામાં સહન ન થાય એટલું ખૂંચી રહ્યું હતું. ત્યાં તો ઓટલો આવી ગયો. ઓટલા ઉપર ચડ્યા એટલે બધી મહેનત વસુલ લાગી. પંખીઓના ટોળા જોયા. ત્યાં પણ ભાવનગરી ગાંઠિયા પહોંચી ગયા હતાં. લોકો પંખીઓને ગાંઠિયા વેરતા હતાં. મને મનમાં પંખીઓની દયા આવી કે બીચારાંનો તો આ ખોરાક નથી ક્યાંક ઝાડા થઈ ન જાય! હું તો ફોટા પાડવામાં મશ્ગુલ થઈ ગઈ અને બધું દુ:ખ ભુલાઈ ગયું હતું ત્યાં પાછા વળવાનો સમય થઈ ગયો.

કોળિયાકનો ઓટલો, કોકિલા રાવળ

સુખે દુ:ખે પાછાં વળવાનું શરૂં કર્યુ. હવે અમે સામે આવતા માણસોને ક્યાં ચાલવું અને આગળ શું આવશે તેની શિખામણ આપતા હતાં. મનમાં વિચાર આવ્યો કે અહીં કોઈ દાતાર મળી જાય અને ફ્લાઈઓવર બ્રીજ બની જાય તો કેવું સહેલું બની જાય.

કિનારે તો જાત જાતની ખાવા-પીવાની તથા આઈસ્ક્રીમ વગેરેની લારીઓ હતી. બધી લારીઓવાળા અમને નારા લગાવી બોલાવી રહ્યા હતાં. અમે જ્યાં જોડા સાચવવા આપ્યા હતાં ત્યાં પહોંચી ગયાં. સૌએ સૌની રૂચી પ્રમાણે ચા- ગાંઠિયા કે નાળિયેર પાણીની જ્યાફત ઉડાવી.

ત્યાં લારીની પાછળના ભાગમાં બે કુટુંબ રહે છે. તેઓને સમય આપ્યો હોય તો તેઓ ઓળો રોટલા અને ખીચડી બનાવી આપે છે.

પાછાં ફરતાં બધાં જોલે ચડ્યા. મારા મહેમાન ગુજરાતી જાણતા નહોતા. મેં ડ્રાઈવર સાથે ગુજરાતી માં તડાકા મારવાના શરૂં કર્યાં.


લેખક: કોકિલા રાવળ

મેંદીના પાંદમાં

Image credit: readmyinsights.blogspot.com/2015/07/benefits-from-henna-mehendi-fragrant.html

મેંદીના પાંદમાં લાલી બેઠી,
એવી કવિઓના ગાનમાં ગુલાલી બેઠી;
મેંદીના પાંદમાં લાલી બેઠી.

આંબાના મોરમાં કેરી બેઠી,
એવી રંકોના હૃદયમાં દિલેરી બેઠી,
મેંદીના પાંદમાં લાલી બેઠી.

દિનડાના તાપમાં રજની બેઠી,
એવી શૂરવીરના સોણલામાં સજની બેઠી;
મેંદીના પાંદમાં લાલી બેઠી.

સંતોની સાનમાં વાણી બેઠી
એવી સૈયરના પ્રાણમાં જુવાની બેઠી;
મેંદીના પાંદમાં લાલી બેઠી.


કવિ : ઝવેરચંદ મેઘાણી, પુસ્તક: કિલ્લોલ

“મારાં થોડાંઘણાં જે ગીતો છે, તેમાં વેણીનાં ફૂલ મોટી બહેનને સ્થાને છે… પીડિતોના અવાજને અને રાષ્ટ્રાભિમાની ભાવનાને છેડતાં મારાં કાવ્યો કરતાં વેણીનાં ફૂલ ને કિલ્લોલ નાં સુકુમાર ભાવગીતો મને પોતાને અધિક પ્રિય છે. મારું પોતાપણું તે ગીતોમાં જ વિશેષ નીતરેલ છે…”

રૂપાળી કન્યા

કાંતા નીશાળમાંથી છૂટી ઘેર જતી હતી. રોજ તો શાંતા સાથે ગપાટા મારતી ઘેર જતી. આજે શાંતાને પેટમાં દુ:ખતું હોવાથી નીશાળમાં આવી નહોતી. એટલે કાંતા એકલી હતી. મનમાં જરા ફડક હતી એટલે ઉતાવળે ઉતાવળે ચાલતી હતી. ત્યાં ગામનો મૂખી સામેથી આવતો હતો. કાંતા નીચી નજરે ગભરાતી ચાલતી હતી. મૂખી આડો ઉતર્યો.

કાંતા રૂપની ખીલતી કળી હતી. મુખીની ઘણાં વખતથી કાંતા ઉપર નજર હતી. તેણે કાંતાને બાજુના ખેતરમાં ખેંચી, પછાડી, પછી કહે આજે તને નહીં છોડું. કાંતા ઘણું કરગરી. પણ તેનું કાંઈ ચાલ્યુ નહીં. મૂખીએ તેનો દેહભોગ કર્યો. બીચારી માંડ માંડ ઘેર પહોંચી. માને બાઝી ધ્રુસકે ધુ્સકે રડી પડી. માને ત્રુટક અવાજે વાત કરી. માં આખી વાત સમજી ગઈ.

ગામમાં મુખીનુ જોર બહુ હતું. અને કોઈ સાક્ષી પણ ન હતું એટલે મા કાંઈ કરી શકી નહીં. બે મહિનામાં ખ્યાલ આવી ગયો કે તે ગર્ભવતી છે. માએ ગામમાં વાત ફેલાવી કે તેની મામીની તબિયત સારી રહેતી નથી એટલે અમે થોડાં મહિના માટે કલકત્તા જવાનો વિચાર કરીએ છીએ. એક દિવસ વહેલી સવારે પાડોશીને વાત કરી કે તાર આવ્યો છે એટલે અમારે જવું જ પડશે. પછી ઘરની ભલામણ કરી મા દીકરી કલકત્તા જવા ઉપડી ગયા.

કાંતા તો બીચારી મૂંઢ જેવી થઈ ગઈ. તેનો થનગનાટ ઊડી ગયો. તેના શરીરમાં શું થઈ રહ્યું છે તે તેને સમજ પડતી નહોતી. અભાવા શરૂ થઈ ગયા. દાકતરને બતાવી પરિસ્થીતિનો ખ્યાલ આપ્યો. દાકતરે તેને ગર્ભપાત કરાવવામાં સાથ આપ્યો.

નીર્વિઘને એ કામ તો પતી ગયું. બે મહિના ત્યાં જ વધારે રહીને તેને સરખું ખવરાવી પીવરાવીને તબિયત તો સારી કરી પરંતુ કાંતાને માનસિક આઘાત ઘણો લાગ્યો હતો.

bharvad girl, by Walter Langhammer

૧૯૨૦ની આ ઘટના છે. ત્યારે છોકરીઓને વહેલી પરણાવી દેતાં. એકાદ વર્ષ પછી તેને સારો મુરતિયો ગોતીને પરણાવી. તેનો વર ધીરજલાલ માસ્તર હતો. ગરીબ હતો, પણ બહુ ગુણવાન હતો. તેને આવી રૂપાળી કન્યા મળતા ખુશ હતો.

કાંતા પરણીને તેની સાથે રહેવા લાગી. ધીરજલાલ ઘણી ધીરજથી તેની સાથે કામ લેતો. ઘરમાં મદદ કરતો. ધીરે ધીરે તેને ખ્યાલ આવ્યો કે કાંતા વિચારમાં વધારે બેસી રહે છે. તેને એમ થતું કે બીચારી માનુ ઘર છોડીને આવી છે. હજી નાની છે. વખત જતાં ઘડાશે.

પાંચેક વર્ષમાં બે છોકરાં થયાં. ધીરજલાલ જેવા ભણવામાં હોંશિયાર થયા. અને કાંતા જેવા રૂપાળા પણ થયા.

કાંતા વધારે ને વધારે હિંચકે બેસી રહેતી. ધીરજલાલે એકલે હાથે બાળકોને ઉછેરિયા…


લેખિકા: કોકિલા રાવળ, નોવેંબર ૨૦૧૭

અમેરિકાની હવા લાગી

જેઠાલાલને તેના નાના ભાઈ મનુભાઈએ થોડા વર્ષ પહેલા સ્પોન્સર કરીને અલાબામા નામના સ્ટેઈટમાં બોલાવ્યા. ત્યાં એક ‘સેવન ઈલેવન’ નામની ચેઈન સ્ટોરમાં નોકરી અપાવી દીધી. બે ત્રણ વર્ષમાં તેને અમેરિકાની પધ્ધતિ સમજાય ગઈ હતી. ત્યાં તેનો દીકરો પ્રવીણ સ્ટુડન્ટ વીઝા ઉપર કોલેજની કેળવણી લેવા અલાબામાની યુનિવર્સીટીમાં એડમીશન મળતાં આવી ગયો. બાપ-દીકરો પૈસા બચાવવા સાથે રહેવા લાગ્યા.

watercolor: Kishor Raval, 2008

જેઠાલાલને ગ્રીન કાર્ડ મળ્યાને પાંચ વર્ષ થયા એટલે તેણે સીટીઝનશીપ માટે અરજી કરી. તે મળતાં બીજા આઠેક મહિના લાગી ગયા. તરત તેણે તેમના વહુ જમના બહેનને તેડાવ્યા. તેમના સુખના દ’હાડા પાછા આવી ગયા.

જેઠાલાલે અત્યાર સુધીમાં થોડાં પૈસા એકઠા કરેલા. તેણે બેંકની થોડી લોન લીધી અને તેણે ઈંડિયન ગ્રોસરી સ્ટોર ખરીદી. દુકાન ધીરે ધીરે જામી ગઈ. એપાર્ટમેન્ટ નજીક હોવાથી જમનાબેન દુકાને મદદ કરવા જતાં.

હવે દીકરો પ્રવીણ એન્જીનિયરનું ભણી ને મોટી કંપનીમાં નોકરી ઉપર વર્ક વીઝા મળવાથી રહી ગયો. એકાદ વર્ષમાં તેઓએ ઘર પણ ખરીદ્યુ. દીકરાનો પગાર મોટો હતો એટલે દર મહિને લોન ભરી શકતાં હતાં. દીકરો સારી રીતે ગોઠવાઈ ગયો હતો. તેને જ્યારે રજા મળી ત્યારે તેને ભારત લઈ જઈને મિત્રની દીકરી સાથે ધામેધુમે પરણાવ્યો. વહુ સારી મળી હતી. તે પણ ધીરેધીરે અમેરિકાની ઢબે ઘડાઈ ગઈ. ત્રણેક વર્ષમાં તેને બે બાળકો પણ થઈ ગયા. દીકરો વહુ આમ સુખી હતાં. સહકુટુંબ આનંદથી રહેતું હતું.

ત્યાં પ્રવીણને લે ઓફ મળ્યો. બીજી નોકરી મળવી મુશકેલ થઈ ગઈ હતી. જેઠાલાલે તેને દુકાન સંભાળી લેવાની વાત કરી. ન છૂટકે નોકરીની શોધ પડતી મૂકી પ્રવીણે દુકાન સંભાળી લીધી.

લંચમાં પ્રવીણ જરા આંટો મારવા નીકળતો. કોકવાર ઘેરથી લંચ લાવતો. નહિંતર ત્યાં ચાર દુકાન છોડી એક મેક્સીકન રેસ્ટોરન્ટ હતી ત્યાં પહોંચી જતો. ધીરે ધીરે ત્યાં કામ કરતી રૂપકડી મારિયા સાથે મિત્રતા થઈ. મારિયા હસમુખી અને બોલકી હતી. પ્રવીણ લોહચુંકની જેમ તેના તરફ આકર્ષાયો. મિત્રતા વધતી ગઈ. કયારેક સાંજે કોફી પીવા સાથે જતાં તો ક્યારેક તેના એપાર્ટમેન્ટ ઉપર પહોંચી જતાં. એક દિવસ મારિયાએ કહ્યું આમ છાના છપના કરવાને બદલે આપણે ફ્લોરિડા જઈ સાથે રહીએ. નાની મોટી નોકરી કરશું અને સાથે મજા કરશું.

એકે દિવસ બંને જણાં ફ્લોરિડા ઉપડી ગયા. બાપને બધી વાત જણાવી દીધી. વહુને પણ ફોન કરી કહી દીધું. બાપે તેના નામનુ નાહી નાખ્યું.

પ્રવીણ મારિયા પાછળ પાગલ હતો. એકાદ વર્ષ તેની સાથે ખૂબ મજા કરી. ધીરે ધીરે પ્રેમનો આવેશ ઉતરી ગયો હતો. પૈસા વગેરેની ખટખટ શરૂ થઈ ગઈ હતી. મારિયાએ તેને જાકારો દીધો. તેને માનવેલ નામનાે બીજો બોયફ્રેન્ડ પણ મળી ગયો હતો.

પ્રવીણભાઈતો ધોયેલા મૂળા જેવા પાછા ઘર ભેગા થયાં.

આ બાજુ પ્રવીણ ફ્લોરિડા ગયો ત્યાર પછી જેઠાલાલે દુકાન વેચી સાટીને વહુના નામે પૈસા મૂકી દીધાં હતાં. વહુ મા-બાપ જેવા સાસુ- સસરા સાથે રહેતી હતી અને ડિપાર્ટમેન્ટ સ્ટોરમાં નાની નોકરી કરતી હતી.

વહુએ પ્રવિણને માફી આપી તેનો સ્વીકાર કર્યો.


લેખિકા: કોકિલા રાવળ, નોવેંબર ૨૦૧૭

ધૂળ

ફળિયે
ચકલીને ધૂળમાં
નહાતી જોઉં છું
ત્યારે મનમાં થઈ
જાયછે કે
હું પણ થઈ જાઉં
પાંખ ફફડાવતું
પંખી!

 

ફૂલમાં
મહેક છે કે
ધૂળમાં?

જો કોલંમબસને
ધૂળમાં
સોના-ચાંદીને
બદલે
પ્રેમનાં દર્શન થયાં
હોત તો
તેણે અમેરિકાને
બદલે
ભારત વહાણ
લાંગર્યું હોત!

માનવી
પૃથ્વીની ધૂળનું
મૂલ્ય સમજતો નથી
તેથી જ
કદાચ કરે છે
ચન્દ્ર સુધી
હડિયાપટ્ટી!

 


કવિ: પ્રીતમ લખલાણી (સંકેત) ૨-૧૮-૯૯ ગુરુવાર
ચિત્રકાર: કિશોર રાવળ, ૨૦૦૦