‘અમે ભાનવગરના ભાગ ૧’ ની બીજી આવૃતિ

૨૦૦૫ માં કિશોરે પોતાની ટૂંકી વાર્તાઓનો સંગ્રહ એક પુસ્તક રૂપે તૈયાર કર્યો — અને ’અમે ભાનવગરનાં’ અમદાવાદમાં છપાવી. પોતાના હાથે સાહિત્ય મિત્રોમાં વહેંચી. અઢીસો કોપી છપાવેલી. આજે ૧૩ વર્ષ પછી પણ તેની માગણી અવાર – નવાર આવે છે. એટલે અમે બીજી આવૃતિ છપાવવાનો વિચાર કર્યો. 

૨૦૧૪ માં અમે કિશોરની બાકીની વાર્તાઓ જે કમ્પયુટરમાં પડેલી તે ‘અમે ભાનવગરના – ભાગ ૨’ તરીકે અમેરિકામાં છપાવી. આ પુસ્તકની ૧૦૦ કોપી જ છપાવેલી, જે બધી ખલાસ થઈ ગઈ છે. ભવિષ્યમાં ફરી છપાવવાનો વિચાર છે.

સહર્ષ જણાવવાનુ કે નવા ઓપ સાથે ‘અમે ભાનવગરના – ભાગ ૧’ની બીજી આવૃતિ પ્રકાશિત ઓગસ્ટ ૨૦૧૮ માં કરવામાં આવી છે.

બન્ને પુસ્તકો ‘અમે ભાનવગરના ભાગ ૧ અને ૨’ ના રંગીન ચિત્રો કિશોરના પોતાના છે, અને અમેરિકામાં છપાવ્યાં છે.


લેખક: સ્વ. કિશોર રાવળ, પૃષ્ટસંખ્યા: ૧૨ + ૧૮૨, કિંમત: $15
સંપાદક: કોકિલા રાવળ, kokila.raval22@gmail.com

પાણી ગાંડુતૂર ચોતરફ

watercolor: Kishor Raval

પાણી ગાંડુતૂર ચો તરફ,
ઘૂઘવે ઘોડાપૂર ચોતરફ.

પાદરમાં છબછબિયાં કરતી,
એ જ નદી થઈ ક્રૂર ચોતરફ.

માણસ, વૃક્ષો તરણાં જેવાં,
ઘર ઊભાં મજબૂર ચોતરફ.

આભ સમાણાં ખાય લથડિયાં,
ચોમાસું ચકચૂર ચોતરફ.

કશું ન સૂઝે, સઘળું બૂઝે,
નજર પડે જ્યાં દૂર ચોતરફ.

સપનું સાચું પડ્યું નદીનું,
દરિયા જેવું શૂર ચોતરફ.


ગઝલકાર: હર્ષ બ્રહ્મ ભટ્ટ ( ખુદને ય ક્યાં મળ્યો છું? )

પુસ્તક પરિચય – The Rent Collector by Camron Wright

આ વાર્તા કંબોડિયાના એક મ્યુનીસીપાલીટીના ડંપસ્ટરની છે. ધણાં કુટંબોની તેમાંથી રોજી નીકળતી હતી. એક યુગલ ત્યાં રોજ ડબા- બાટલી અને પસ્તી વીણવા આવતું હતું. તેમાંથી તેનું ગુજરાન ચાલતું. તેને એક માંદલું બાળક પણ હતું. તેનો દવાનો ખરચો પણ અવાર નવાર થઈ જતો.

નજીકના વસાહતમાં તેઓ રહેતા હતાં. ઘરને ત્રણ દિવાલ હતી. ચોથી દિવાલને તાપડા થી ઢાંકતાં. તે દરવાજા તરીકે પણ કામ આપતું. આમ તાળા વગરનુ ઘર કાયમ માટે ઉઘાડું રહેતું. બધાં પાડોશીઓ એકબીજાનુ ધ્યાન રાખતાં. અને જરૂર પડે એકબીજાને મદદ પણ કરતાં.

ભાડાનો તકાડો કરવા દર મહિને એક બાઈ આવતી. એકવાર તે આ લોકોને ઘેર આવી ચડી ત્યારે તેણે જોયું કે મા દીકરાને સુવરાવતી હતી અને ડંપસ્ટરમાંથી મળેલી રંગીન ચિત્રોમાંથી વાર્તા ઘડીને કહેતી હતી. કારણકે તેને વાંચતાં આવડતું નહોતું. પેલી માએ બાઈને પૂછ્યું કે મને ઈંગ્લીશ શીખવશો ? તેનો આટલાે ઉત્સાહ જોઈને તેણે ટાઈમ અને હોમ વર્કની શરત નક્કી કરી. થોડા વખતમાં તો તે વાંચતા લખતા શીખી ગઈ. તેની વાંચવાની ભુખ વધતી ગઈ. પેલી બાઈ તેને પુસ્તકો લાવી આપતી અને બંને વચ્ચે ચર્ચા ચાલતી. આમ બંને વચ્ચે માયા બંધાણી. ઘણી વાર તેની પાસે થી ભાડું પણ ન લેતી.

બાઈને કેંસર થાય છે. તેના છેલ્લા દિવસોમાં તે પોતાને ગામ જઈને મરવાનું નક્કી કરે છે. પાછળ વીલ મૂકીને જાય છે. બધી મીલ્કત આ પતિ પત્નીને મળે છે.

આ નવલ કથા ધીરજ,આશા અને માનવતાનો સંદેશો આપે છે.

ખાસ તો ધીરે ધીરે તેને અક્ષર જ્ઞાન કેવી રીતે આપે છે અને દેશી ઉપચારથી તેના બાળકને કેવી રીતે સાજો કરે છે. આ પુસ્તકમાં કંબોડિયાનો ઈતિહાસ પણ વણી લેવાયો છે.


લેખક: કોકિલા રાવળ, ફિલાડેલ્ફિયા

Read about the documentary film, River of Victory, that inspired the book

રોલ નંબર પાંચ

કોઈ બોલ્યું નહિ એટલે મેં જરા મોટે અવાજે રીપીટ કર્યુ, ‘રોલ નંબર પાંચ…?’

‘એ નથી આવ્યો સાહેબ… રોજ મોડો જ આવે છે.’ બીજા બાળકો બોલ્યા.

મને યાદ આવ્યું. થોડા મહિના પહેલા પણ આવું જ થયેલું. હું ત્રણ-ચાર વાર રોલ નંબર પાંચ ની બૂમ મારી પણ એ આવ્યો નહોતો. થોડી વાર રહીને ધીમે પગલે એ વર્ગમાં આવેલો.

મેં તરત જ રોક્યો, ‘કેમ આટલા મોડા મારા સાહેબ ?’

એ કંઈ બોલ્યો જ નહિ.

‘જા તારા મમ્મીને બોલાવી આવ.’ મેં કહ્યું. એનું ઘર નજીક જ હતું.

‘હું ઊઠ્યો ત્યારે મમ્મી ઘરે નો’તી.’ આટલું બોલી એ રડવા લાગ્યો.

‘અરે? મમ્મી નહોતી એમાં રોવા માંડવાનું ભાઈ? જા પપ્પાને લેતો આવ.’

‘ઈ પણ સવારથી રોવે જ છે સાયેબ…’ આંસુ લૂછતા એ બોલ્યો. આખા ક્લાસરૂમની સાથે મારાથી પણ હસી પડાયું, ‘પપ્પાયે રોવે છે? તારી જેમ?’

એ મારી સામે જોઈ રહ્યો, ‘હું બોલાવા નહિં જાઉં સાયેબ.’ એના દયામણા અવાજથી હું વધુ નારાજ થયો. ‘રહેવા દે, હું જ ફોન કરીને બોલાવું છું… જા બેસી જા.’

મેં ટેબ્લેટમાંના એના પિતાના કોન્ટેકમાંથી એનો નંબર કાઢ્યો ને ફોન કરી એના પપ્પાને આવી જવા કહ્યું. જોકે છેક રીસેસના સમયે એ આવ્યા એ મને ગમ્યું નહોતું.

નાસ્તો કરવાનું મુલતવી રાખી મેં તેમની સાથે વાત શરૂ કરી, ‘જુઓ તમારું ઘર નિશાળની સાવ સામે છે, અને તોયે તમારો છોકરો આમ મોડો આવે? એટલે તમને બોલાવ્યા છે.’

ક્લાસમાં બાળકો નહોતા એટલે મારા સવાલને સાંભળ્યા વગર જ એ માણસ ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડવા માંડ્યો. હું અચંબામાં પડી ગયો. આ પરિવારને રડવાનો આવો કોઈ માનસિક રોગ હોવાનું મારી જાણમાં નહોતું.

મેં પૂછ્યું, ‘થયું છે શું?’ મેં એને ખુરશી પર બેસાડ્યા. મારી વૉટરબૅગનું પાણી આપ્યું. એ હળવા પડ્યા.

‘તમારાથી શું છુપાવું સાહેબ.. મહેશની મમ્મી..’

‘કેમ? તેની મમ્મીને શું થયું? ફરી ચોથી ડીલીવરી? કે પછી કોઈ બીમારી?’

‘ના સાહેબ, એ તો તમે કહેલું એમ નાના કુટુંબની વાત મેં બરાબર યાદ રાખી છે.’

‘તો? તો થયું શું?’

‘એની મમ્મી રાતે જ.. ભાગી ગઈ છે.. ધનસુખ સાથે.. એની સાથે હીરા ઘસતો.. નવી બાઈક લઈ રખડતો.. એની સાથે.. સાહેબ.. મેં સગ્ગી આંખે..’ એ ફરી ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડવા લાગ્યો. હું એના દર્દને સમજવા કોશિશ કરવા લાગ્યો. એની આંખમાંથી કચડાયેલા સપનાઓનો કાટમાળ ખરી રહ્યો હતો. મેં એને સાંત્વના આપી શાંત પાડ્યો.

જતા જતા કહેતો ગયો, ‘સાહેબ મહેશને આ વાત કરતા નહિ. હું થોડા દિવસમાં એને મનાવી પાછી લઈ આવીશ. નાનકાને સાથે લઈને ગઈ છે. મને એની ફિકર છે. હું મહેશને રોજ તૈયાર કરીને મોકલી દઈશ, જરા મોડું થાય તો સાચવી લેજો.’

તરછોડીને ચાલી ગયેલી પત્નીને મનાવી લાવવાના એના ભરોસાને મનોમન સલામ કરતા મેં એને ખાતરી આપી કે ‘મહેશની ચિંતા કરતા નહિ. હું તેનું ધ્યાન રાખીશ.’

તેના ચહેરા પર એક બેબસ બાપ અને એક લાચાર પતિની રેખાઓ આપસમાં જ ટકરાઈ રહી હતી. એ મેં જોઈ હતી.

બસ એ દિવસે એની આંખોમા મેં આપેલા ભરોસાને યાદ કર્યો અને આજે હજુયે ક્લાસમાં પહોંચી ન શકેલા ગેરહાજર મહેશની હાજરી પૂરી દીધી.


આની સિરિઝ કેનેડાનાં ગુજારાત ટાઇમ્સમાં શરુ થઇ છે.
લેખક: અજય ઓઝા, ભાવનગર ગદ્યસભા

હરનિશભાઈની સ્મરણાંજલી

હરનિશભાઈની સ્મરણાંજલી કરતાં તેની ‘સુપર-કંડક્ટર’ વાર્તા યાદ આવી. તે મારી મન ગમતી વાર્તા છે, જે ‘સુધન’માં મળશે.  તેમના ત્રણ પુસ્તકો પ્રકાશિત થયા છે: ‘સુધન’, ‘સુશીલા’ અને છેલ્લી ૨૦૧૮ની ‘તીરછી નજરે અમેરિકા’. આ જુનમાં સૌને પોતાનાં હાથથી ‘તીરછી…’ વહેંચી.

આ છેલ્લુ પુસ્તક હળવી શૈલીથી લખાયેલુ છે. આવતી કાલે, ન્યુ જર્સી ખાતે લિટરરી એકેડમી ઓફ નોર્થ અમેરિકાએ ‘હરનિશ સાથે એક સાંજ’ નામનો કાર્યક્રમ રાખ્યો છે. સૌ મિત્રો તેમની યાદમાં બે શબ્દ બોલશે. સ્મરણાંજલી હાસ્યાંજલીમાં પલ્ટી જશે કારણકે અમને સૌને તેના સંપર્કમાં રહીને અમારાં પોતાના અનુભવો છે. -કોકિલા રાવળ

Harnish Jani (1941 – 2018) photo credit: sureshbjani.wordpress.com

‘તીરછી નજરે અમેરિકા’માં કનુભાઈ સૂચકે પ્રતિભાવ લખેલો તે નોંધ-પાત્ર છેં…

‘ગુજરાત મિત્ર’ સુરતથી પ્રગટ થતું લોકપ્રિય સમાચાર પત્ર છે. દર બુધવારે તેની દર્પણ પૂર્તિમાં અમેરિકા નિવાસી ઉત્તમ હાસ્ય-લેખક શ્રી હરનિશ જાનીના ‘ફિર ભી દિલ હૈ હિંદુસ્તાની’ કટારમાં નિયમિત રીતે લેખ પ્રગટ થાય છે. મેં તેમની આ કટાર પ્રગટ થવાની શરૂ થઈ ત્યારથી નિયમિત રીતે વાંચી છે અને માણી છે.

લેખકનાં અગાઉ પ્રસિદ્ધ થયેલાં ‘સુશીલા’ અને ‘સુધન’ પુસ્તકો ‘ગુજરાત રાજ્ય સાહિત્ય અકાદમી’ અને ‘ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદ’ દ્વારા પુરસ્કૃત થયાં છે. હાસ્ય-પ્રધાન લેખોના આ લેખકની કલમ અને વાણીમાં નિર્દંભ સરળ ભાષા, ખાસ વિશેષતા છે. રોજ-બરોજની જિંદગી સાથે ઘટતી સત્ય ઘટનાઓને તેઓ ડંખ વગરના કટાક્ષમાં રજૂ કરે છે. તેઓ ફરિયાદ નહીં વાસ્તવમાં ઊપજતા સહજ હાસ્યને રસળતી વાણીમાં વ્યક્ત કરે છે. તેઓ સમાજસુધારક નથી કે નથી ઉપદેશક. તેઓ તો વહેતી જિંદગીની પળોમાં આનંદથી વહી જતું એક માત્ર પાત્ર છે. ખરેખર તો એવું અનુભવાય છે કે હસતાં હસતાં તેઓ લખતા હશે કે લખતાં લખતાં તેઓ હસતા જતા હશે. અને લાગે કે તેઓ હસાવવા માટે નહીં આપણી સાથે હસવા માટે જ લખે છે. ગત અને સાંપ્રત ઘટનાઓને તટસ્થતાથી નિહાળે છે અને તેમાંથી પ્રાપ્ત થતા આનંદને એકલપંથીની જેમ માણવાને બદલે સહુની સાથે માણે છે.


Harnish Jani’s 3 books

કનુ સૂચક (કવિ – લેખક – આર્કિટેક્ટ), વિલે પાર્લા, મુંબઈ

આંગણામાં રોપેલા

આંગણામાં રોપેલા આસો તે પાલવના
છોડ હવે થઈ ગયા છે ઝાડ,
તોય સખી! અવસર આવ્યો ન મારે આંગણે!

તાજાં ફૂલોના હાર ગૂંથ્યા છે એટલા કે
વાસી ફૂલોના થયા પ્હાડ, તોય સખી.

સાવ રે કુંવારાં મારાં પાનેતર ફાડીને વાટ્યે-વાટ્યે મેં તો
રોપી ધજાઓ એંધાણની.


કવિ : ઘનશ્યામ ઠક્કર ( અમેરિકાવાસી કેટલાક ગુજરાતી સર્જકો ) મધુસૂદન કાપડિયા, ગુજરાતી સાહિત્ય અકાદમી

કેળા-ટમેટાનું શાક

સામગ્રી…

  • ચાર કેળાનાં પતીકા
  • એક મોટું ટમેટું, પાકું સમારેલું 
  • તેલ બે ચમચા
  • એક સૂકુ આખું મરચું
  • રાઈ ૧/૪ ચમચી
  • જરૂ ૧/૪ ચમચી
  • હીંગની જરા છાંટ

રીત…

તપેલીમાં બે ચમચા તેલ મૂકી વઘારની સામગ્રી એક પછી એક નાખવી. રાઈ તડ તડ થાય એટલે સમારેલા ટમેટાનો વઘાર કરવો. જરા હલાવી બે મીનિટ ઢાંકી રહેવા દેવું. ત્યાર બાદ કેળાના પતીકા નાખી, હલાવી, બીજી ત્રણેક મીનિટ ઢાંકીને ચડવા દેવું.

ગરમ પરોઠા સાથે આરોગો.  આ શાક ઠરશે ત્યારે ઘટ્ટ થશે.


લેખક: કોકિલા રાવળ

રિઅરવ્યૂ મિરર

આપણે હતાં

2 car garage

અને હતું ટુ-કાર ગરાજ હોમ.

પા એકર લોન,
પેવ્ડ ડ્રાઈવવે.

ડ્રાઈવવે પર, રોજ રોજ જીવેલા એક એક દિવસને
ટોસ કરી
ટ્રેશ કરી ફેંકવાને ખુણામાં રાખેલો ગાર્બેજ કેન!

 


ટીવી ઉપર રોજ હતું ‘વ્હીલ ઓવ ફોર્ચ્યૂન’
પછી ફરતી’તી લાઈફ રોજ
ડ્રાયરમાં, વોશરમાં અને ડિશવોશરમાં

 


આપણે હતાં
ને હતું ટુ-કાર ગરાજ હોમ

ડિઝાઈનર કિચન
કિચનમાં ઈન્ડિયાથી લાવેલી
સોળ આની શુધ્દ, એક જાણીતી, માનીતી
કોરી ને કટ્ટ, સાવ પેટીપેક, બ્રાન્ડ ન્યૂ પત્ની!

ઘર ઝુરાપો છે છતાં
ઈન્ડિયાની નોસ્ટેલ્જીક વાતોથી ઘડી ઘડી ઊખડી જતાં
છતાંય
આપણે તો યુનાઈટેડ સ્ટેઈટ્સને જ ચોંટેલા એમ
જેમ ફ્રીજ ઉપર ચોંટેલા મેગ્નેટ્સ!

મેગ્નેટ્સમાં
‘નિન્જા ટર્ટલ’ થી માંડીને હતાં
તાજ-મહાલ
એલ્વીસ
બડવાઈઝર
એફ.ટી.ડી.
‘સે વિથ ફ્લાવર્સ’
ટ્વેન્ટી ફોર અવર્સ’
‘હમ આપકે હૈં કૌન?’
નમો અરિહંતાણં
શિકાગો બુલ્સ
તથા
માઈકલ જોર્ડન
અને તિવાના ખાતે પડાવેલો
પરસેવે રેબજેબ, મેક્સિકન ટોપામાં આપણો જ ફોટો.


રિઅરવ્યૂ મિરરની દેખાતી દુનિયાથી દૂર દૂર ખસવાનું,
ઘડી ઘડી સહેજ જોવાનું
જોવાનું એટલું કે –
આપણું હતું જે બધું, એ હવેથી આપણું ન રહેવાનું.


કવિ: ચંન્દ્રકાંત શાહ, અમેરિકાવાસી કેટલાક ગુજરાતી સર્જકો
સંપાદક: મધુસૂદન કાપડિયા, ગુજરાત સાહિત્ય અકાદમી

રોલ નંબર ચાર

યસ સર. આ વંદના હતી. એનો ફોટો પણ અનોખો હતો, બે આંગળીઓનો ‘વી’ બનાવી વિનિંગ પ્રોફાઈલમાં હસતી હતી.

પહેલા જ્યારે ટેબ્લેટમાં એનો ફોટો નહોતો ત્યારે મેં એને બોલાવી. એ હળવે રહી પાસે આવી, મે કહ્યું, ‘તારો ફોટો નથી, ટેબ્લેટમાં પાડવો પડશે. અહિ ઊભી રહી જા, આ દીવાલ પાસે.’

એ દીવાલને અડકીની ઊભી રહી. હું ફોટો પાડવા જતો હતો ત્યાં કહે, ‘ઊભા રહો સાહેબ, એમ બધાના જેવો નહિ, આમ… આ રીતે પાડો મારો ફોટો.’ કહીને એણે જમણા હાથની બે આંગળીઓનો ‘વી’ બનાવી વી ફોર વિક્ટરીની પોઝીશનમાં ઊભી રહી.

એકવાર અમે બે શિક્ષકો બાળકોને સાથે લઈ સંગીત-ખુરશી રમાડતા હતા. સાથે અમે પણ રમતમાં જોડાયા. એ વખતે વંદના દોડતી પાસે આવી અને કહે, સાહેબ તમારે પેલા સાહેબને હરાવી દેવાના છે હો… જો જો, હારી ન જતા.’

photo credit: miraclefoundationindia.in

પણ રમતના અંતે હું હારી ગયેલો. એ નિરાશ થઈ અને ગુસ્સામાં પાસે આવી ને વંદના બોલી, ‘મેં કહ્યું એમ કેમ ન કર્યું? શું કામ હારી ગયા? હવે બીજી વાર ધ્યાન રાખજો, હારી ગયા તો કટ્ટી!’ એ ખરેખર ખૂબ ગુસ્સામાં હતી. પહેલી વાર એની વાત ધ્યાનમાં નહોતી લીધી પણ આ વખતે મને થયું કે હારી જઈશ તો એ રડવા જ માંડશે.

સંગીત-ખુરશી નો બીજો રાઉન્ડ શરૂ થયો. જેમ જેમ રમત આગળ ચાલી તેમ તેમ વંદનાની બૂમો અને સૂચનાઓ વધતી જ ગઈ. મને હારવા કરતા એની ચિંતા થવા લાગી. હારીશ તો એને કેમ સમજાવીશ એ વિચારતો હું રમતો હતો. અંતે એની પ્રાર્થના ફળી ને હું જીત્યો. એ પળે એ દોડતી આવી ને જોરથી મને વળગી ગઈ, ‘મેં કહ્યું તું ને સાહેબ, તમારે જીતવાનું જ હતું… મેં કહ્યું તું ને… મેં કહ્યું તું ને…’ મને જ નહિ બીજા બાળકોને પણ એ આ વાત મોટેમોટેથી કહેવા લાગી. મેં પણ વી ફોર વિક્ટરી માટે બે આંગળીઓ ઊંચી કરી.

એ વખતે એની આંખોમાં છલકાતી ખુશી જોઈ મને લાગ્યું કે હા, આજે તો હું જીતી ગયો છું!


આની સિરિઝ કેનેડાનાં ગુજારાત ટાઇમ્સમાં શરુ થઇ છે.
લેખક: અજય ઓઝા, ભાવનગર ગદ્યસભા

રોલ નંબર ત્રણ

યસ સર.. કહેતોક ને નીતેશ ઊભો થયો. ક્લાસમાં સૌથી હોશિયાર અને ચપળ વિદ્યાર્થી. એક સવાલ પૂછો તો ત્રણ ત્રણ જવાબ આપે. રમતગમતમાં પણ આગળ અને ભણવામાં પણ આગળ. શરૂઆતમાં જોકે મેં એના પર ખાસ ધ્યાન નહોતું આપેલું પણ ધીરે ધીરે એની હરકતો મારું ધ્યાન ખેંચતી રહેલી.

એનું પ્રોફાઈલ પિક્ચર અનોખું રાખેલું. તેના ફોટામાં એક હાથે પ્લાસ્ટર હતું. એ વખતે શેરીમાં નિકળેલ એક રીક્ષાની પાછળ ટીંગાવા જતા પડી ગયેલો. પડોશમાં રહેતા છોકરાઓએ સમાચાર આપેલા કે નીતેશ એક મહિનો નહિ આવે. હાથ ભાંગ્યો છે એટલે સાજા થતા વાર લાગશે.

પણ થોડા દિવસ પછી મને એમ થયું કે રૂબરૂ નીતેશને જોઈ આવું તો સાચી પરિસ્થિતિ નો ખ્યાલ આવે.

એટલે મેં એમના પડોશમાં રહેતા છોકરાવને કહ્યું, ‘મને એમને ઘેર લઈ જશો?’

છોકરાઓએ ના પાડી, મેં કારણ પૂછ્યું તો કહે, ‘એના ઘર પાસે એક કૂતરું કરડે છે. અમને બીક લાગે.’

પણ દૂરથી મને એનું ઘર બતાવવાની શરતે એ લોકો મને લઈ ગયા. એ રીતે હું ગયો ત્યારે પ્લાસ્ટરવાળા હાથ સાથે નીતેશ શેરીની બહાર મારી સામે મને લેવા આવ્યો ને કહે, ‘હુ કેમ સામે આવ્યો ખબર છે સાહેબ? હું આવું તો શેરીનું કૂતરુ તમને કરડવા દઊં નહિ, એટલે આવ્યો.’

મને ઘરે આવેલો જોઈને એ ખુશ થયેલો. મેં એને સમજાવ્યું કે પ્લાસ્ટર તો ડાબા હાથે છે, વળી ચાલવામાં કઈં તકલીફ નથી, તો નિશાળે તો આવી શકાય. તને ફાવે તેવું કામ આપીશ. એ સમજી ગયેલો, બે દિવસ પછી નિશાળે આવવા લાગ્યો. અને બમણા ઉત્સાહથી ભણવા લાગ્યો. જો કે જમણા હાથથી લખવામાં એને મુશ્કેલી પડતી હતી ત્યારે મને ખ્યાલ આવ્યો કે એ ડાબેરી હતો!


આની સિરિઝ કેનેડાનાં ગુજારાત ટાઇમ્સમાં શરુ થઇ છે.
લેખક: અજય ઓઝા, ભાવનગર ગદ્યસભા