અમે નથી કો’

Photo credit: Kokila Raval, Aug 22 2015

અમે નથી કો’
ઘોડાપૂરે છલકાતી
નેઘુઘવતી ને ઘુમરાતી
મદમાતી ને ગાંડીતૂર
બે કાંઠે ઊભરાતી
નદીનાં
ડહોળાયેલાં ને વેગીલાં
વહેણના અગાધ જળરાશિ!
અમે તો છૈયેં
વહી ગયેલી એ નદીના
વિશાળ ને રેતાળ પટના
પેટાળમાં છુપાઈને વહેતા
નીતરેલાં ને નિર્મળ એવાં
વીરડાની સરવાણી જેવાં
પનિહારીની ગાગર ભરતાં
ને તરસ્યાનો તોષ છીએ એવાં
મીઠાં, શીતળ પાણી!


કવિ: રમેશ એમ. કનોજીઆ ( સંવેદનાનાં સીકરો )

સાંજ ઢળે

સાંજ ઢળે કે આંખની પાળે
વાટ જોયાની વેળા ઉઘડે

 કંઠે કોઈના નામનો ડૂમો

watercolor: Kishor Raval
આખો દિવસ ભડભડ બળતો
પછી સાંજ ઘેરાવા ટાણે
થઈને કોમળ સૂર, પીગળતો
સૂરજ ઝીણું જંપે ત્યારે
રોમરોમમાં મેળા ઉઘડે
અને આવશે કે આવ્યાંની
ક્ષણના પગલાં ટોળે વળતાં
છૂટા પડ્યાથી ફરી મળ્યાની
વચ્ચેનાં સંતાપો ટળતા
રોજિંદી ઘટના થઈ શમણાં
હવે આપણી ભેળા ઉઘડે
કવિયત્રી: નંદિતા ઠાકોર, પુસ્તક: મારામાં તારું અજવાળું

બા ન હોય ત્યારે

બા ન હોય ત્યારે

photo: Kokila Raval, Birmingham UK

આમ તો કશું ન થાય…
બાપુજી ઓફિસે જાય
દાદીમા માળા ફેરવે,
મનુ કોલેજ જાય…
બધું જ થાય,
પણ જાણે મોળું,
ખાંડ વગરની ચા જેવુ.

બા ન હોય ત્યારે
કોઈ ગુસ્સે થાય,
મનુ રાતે મોડો આવે તો
કોઈ વારે ઘડીએ અધીરાઈથી
બારીએ ન ડોકાય,
ઘડિયાળના કાંટા બરછી-ભાલાં જેવા
ન થઈ જાય,
કોઈની વ્યાકુળ આંખે
હમણાં પડ્યા કે પડશે એવાં
અદશ્ય આંસુઓનું તોરણ ન બંધાય,
ગળે બાઝેલા ડૂમા આડે
ઠપકાને ઓગાળી દઈ
કોઈ મનુને પૂછે નહીં-
થાક્યો હોઈશ ભાઈ,
થાળી પીરસી દઉંને?

બા ન હોય ત્યારે
સવાર પડે, પણ પૂજા કરવા બેઠેલાં દાદીને
વાટ જડે નહીં
ઠાકોરજીને મોહનથાળ ને ઠોર મળે નહીં
બાપુજીને ગંજી, પાકીટ, ચાવી મળે નહીં
રસોડામાંથી વઘારની સોડમ તો આવે
પણ એમાં દાઝેલાં શાકની ગંધની
ભેળસેળ થઈ જાય,
પાણીની ઠીબ સુકાઈ જાય,
પંખી ચણ વિના ઊડી જાય,
તુલસી સુકાઈ જાય….

બા ન હોય ત્યારે આમ તો કશું ન થાય,
એટલે કે
કશું જ ન થાય…


લેખક: ઉષા ઉપાધ્યાય
પુસ્તક:
ઉષા ઉપાધ્યાયનાં કાવ્યો, સં. કેતન બુંહા

અજવાસ છે તું

આજનો અજવાસ છે તું
કાલનો વિશ્વાસ છે તું.

એટલે અભરે ભર્યો છું,
છમ્મલીલો શ્વાસ છે તું.

ઊઘડે છે રોમ રોમે,
નીલકંઠી પ્યાસ છે તું.

કોઈની પરવા તને ક્યાં?
ટેવવશ બિંદાસ છે તું.

જિંદગીના જાગરણમાં,
રાત-દિન ને માસ છે તું.

સાત દરિયા પાર તોયે,
સાવે સોલિડ પાસ છે તું.

 

watercolor: Kishor Raval

ગઝલ સંગ્રહ “તું” માથી, લેખક સોલિડ મહેતા

મજધારે કિનારો જઈ બેઠો

મજધારે કિનારો જઈ બેઠો

watercolor by Kishor Raval
watercolor by Kishor Raval

કાંઠાની તો ઓળખ બાકી છે
ભલે જન્મોજનમની થઈવાતો
તારા પ્રેમની ઓળખ બાકી છે

જેની સાખે સપના મહોર્યા’તા
એ પાળ સરોવર બાકી છે
તારા અંતરથી આ અંતરના
અંતરને સમજવું બાકી છે.

તારા નયનોમાં ઉન્માદ હતો
જેનું સ્વપ્નમાં ગુંજન બાકી છે
પગદંડી હતી તારા પગલા હતાં
તારો પગરવ સુણવો બાકી છે.

 

લક્ષ્મણ રાધેશ્વર, ભાવનગર

બાકી જે વરસે તે

સાજનની સંગાથે ભીંજાવું એજ સખી, સાચું લાગે રે ચોમાસું,
બાકી જે વરસે તે આંખોના આંસુ સખી,
બાકી જે વરસે તે આંસુ.

નોખા નોખા તે શું નાહવું સખીરી હવે, ભેળા થઈ લથબથ ભીંજાવું,
સૂર અને તાલ ને એકજ સંગીત પછી, જુદેરું ગીત તે શું ગાવું,
ગરજતા વાદળ તે ચમકતી વીજલડી, કોરા રહેવું ના, ભીંજાવું.

બાકી જે વરસે તે આંખોના આંસુ સખી,
બાકી જે વરસે તે આંસુ.

ભીંજાતી કાયાને નીરખી નીરખીને હું તો, એકલતા પળમાં વિસારું,
હૈયાની પ્રીત સખી વાદળમાં ધરબીને, વરસ્યા કરું રે એકધારું,
એકજ નેવાં નીચે તન-મન ભૂલીને સખી, નહાવું બસ ચોમાસું ખાસું.

બાકી જે વરસે તે આંખોના આંસુ સખી,
બાકી જે વરસે તે આંસુ.

છલછલ અસાઢે સોળ ભવ જેવા વરસોને, કાઢ્યા મન મારીને જેમતેમ,
તનમન ભીંજાતા આ સાંબેલા ધારે હવે, જોબનિયું નીતરે છે તેમતેમ,
તારી સંગાથે હવે ભવભવ ભીંજાવું, ના રહેવાશે એક્કે પળ આઘું

બાકી જે વરસે તે આંખોના આંસુ સખી,
બાકી જે વરસે તે આંસુ.


અખંડ આનંદના સૌજન્યથી, ડિસેંબર ૨૦૧૫, પાનુ ૧૨, હર્ષા ચૌહાણ

કયાં સુધી

વાર – તહેવારે જ મળવું કયાં સુધી?!

photo: Kokila Raval
photo: Kokila Raval

તેલ – પાણી જેમ ભળવું ક્યાં સુધી?!

સ્નેહ – સંમેલન ખરેખર સ્નેહ વશ?!
ના, છતાં પણ ટોળે વળવું કયાં સુધી?!

ફોન -પત્રોનાં સદા સુકાનમાં….
શૂન્ય છોળે પલળવું કયાં સુધી?!

મારી દુનિયા બધ્દ મારામાં જ હો….
અન્યની હૂંફે પીગળવું કયાં સુધી?!

રોજ ઘરમાં પ્રશ્નના વંટોળ ને –
રોજનું ભાગી નીકળવું કયાં સુધી?!

પોત – પોતાની જ તનહાઈ ભલી!
દુખ બીજાનું ચગળવું કયાં સુધી?!

અખંડ આનંદના સૌજન્યથી પાનું ૧૩ ડિસેંબર, ૨૦૧૫
બકુલેશ દેસાઈ

અવાજ

તારા હૃદયનો, બંધ પડવાનો અવાજ,img_2198
સુદની દિશાને અડવાનો અવાજ!

સાગર… નદી…પર્વત… વટીને આવશે,એ કોઈનો ચુપચાપ રડવાનો અવાજ!

છેલ્લી ગલી તક શહેરને શોધી વળો,
ક્યાંથી હવે એ ક્યાંય જડવાનો અવાજ!

આંખો હજારોવાર ખોલો…બંધ કરો;
નહી આવશે બારી ઊઘડવાનો અવાજ!

અવકાશમાં ઊતરી ગયું આખ્ખુંય ઘર;
આવેય ક્યાંથી સીડી ચડવાનો અવાજ!

(સ્વ. પવનકુમાર જૈનની સ્મૃતિમાં)

લખાયેલી કવિતા
નુવનીત સમર્પણ: ડિસેંબર ૨૦૧૫ : પાનુ ૨૬: લેખક: કિસન સોસા

પ્રભાતના પુષ્પોમાંથી

પ્રભાતના પુષ્પોમાંથીimg_2147

કહેવું છે ઘણું, પણ કહી શકાતું
નથી, ઊર્મિઓને જેવી વાચા આવે
છે કે તરત જ શબ્દો હ્દયમાં
છુપાઈ જાય છે. ચક્ષુઓમાં ચમકાર
પ્રગટે-ન પ્રગટે કે તમે સાવધ બની
જાઓ છો અને જાણે તમારે અને
અમારો એક સાધારણ ઓળખાણ
હોય એવો ભાવ દર્શાવો છો.
અમને જકડી રાખવા છે, પણ એમ
કરતા કોઈ તમને પકડી રાખે છે.

કેવી અજબ રમત તમે શરૂ કરી છે.

દુ:ખ તો આખરે તમારે જ
ભોગવવાનું છે, કારણ કે આવી
રમતથી તમે સાચે જ ઘાયલ થઈ
જાઓ અને હૃદયના પડદા ફાટી
જાય ત્યારે અમારા નામની બૂમ
નહીં પાડતા, કારણ કે એ વખતે
તો અમે તમારી પહેલા જ કોઈ
હકીમની પાસે અમારું દર્દ લઈને
પહોંચી ગયા હોઈશું.

વજુ કોટક

મેં અને તેં

લઈ હાથમાં હાથ
ઓગાળી સાથીમાં સાથ
અને પરોવી ચાંચમાં ચાંચ
રોપી ધજા –
સહજીવનના ઉત્તુંગ શિખરે!

watercolor by Kishor Raval, 2008
watercolor by Kishor Raval, 2008

ઊગતા અને આથમતા
સૂરજના
સોને મઢ્યા, રતાશ ઝરતા રંગોમાં
ઉમેર્યો પ્રેમરંગ
અને તરબોળાયા બંને
ને વળી ભળ્યો આત્મરંગ એમાં
પછી

ઉતરતા જીવન સંધ્યાનો ઢાળ
હિમ શિખરોના ઓગળતા પ્રવાહમાં
લસરકા તળેટી તરફ
વળગતા એકમેકને
એકદા પૂછ્યું તેં
રચીને ચોસલો
અંગૂઠા અને આંગળી વચ્ચે:
બસ જીવન સાવ આટલું જ?

હા, ક્ષણોમાં ગમતીલાપણું
હોય છે જ આટલું
કહેતા મેં તારા હાથે રચેલા
ચોસલાંને લોપ્યો
પછી આપણે જોતા રહ્યા

એકમેકની દ્દષ્ટિમાં
પછી ઉભયના અંતરમાં
ઉતારતા રહ્યાં
ઉતારતા રહ્યાં
અને
ઉતારતા રહ્યાં સ્નેહરશ્મિ
પછી ડૂબી ગયાં આપણે!

૧ – ૯ -૨૦૧૦,

લક્ષ્મણ રાધેશ્વર, ભાવનગર