સાહિત્યકારની ખુમારી

સાહિત્યનું ક્ષેત્ર વૈભવ અથવા આરામને માટે અવકાશ નથી આપતું. એ તો પ્રાણ તેમ જ શરીરને, લાગણીના તેમ જ બુદ્ધિના તંત્રને નિચોવી લેનાર ધંધો છે.

પ્રત્યેક સાહિત્યકારના મોંમાં એક જ વાત શોભે — કે દુનિયાના કોઈ પણ ધંધાદારી કરતાં હું દરિદ્ર નથી. માનવીને એકબીજાનાં ને સમજતાં કરવા માટે હું જબાન બન્યો છું, ને એ જબાનરૂપે મારું ઘડતર દિનરાતની અવિરત વેદનાના હથોડાના ઘાએ આત્માની એરણ પર થયું છે. હું ચાંદનીમાં ને ફૂલોમાં, દરિયાની લહરીઓ જોડે કે ઝરણાંની સાથે મહોબ્બત કરવા બેઠો છું, ત્યારે પણ એ મહોબ્બત ઉપર મારી સુખસગવડોની દુનિયાઓ ફના કરી છે. ચાંદનીમાં પણ હું સળગતો રહ્યો છું. અને દુનિયાને પ્રકમ્પોના આંચકા લેવરાવવા જેટલું કૌવત મારી કલમમાં, મારી સમવેદના અનુભવવાની ઊર્મિએ જ મૂકેલ છે.


લેખક : ઝવેરચંદ મેઘાણી ( કલમ અને કિતાબ ) ના સૌજન્યથી

સંપાદક : મહેન્દ્ર મેઘાણી

સંપાદક : કોકિલા રાવળ

મારી દષ્ટિએ

મારી દષ્ટિએ આ ગુજરાતી ભાષાની છેલ્લી પેઢી છે. જે અહીં જન્મ્યા, ઊછર્યા એ બીજી-ત્રીજી પેઢીએ અહીં ગુજરાતી ભાષાનુ પૂર્ણવિરામ હશે.

અહીંની નવી પેઢીને ગુજરાતી શીખવવાના જે પ્રયત્નો થયા છે તે ગેરમાર્ગે છે. વિદ્વાનનું માર્ગ-દર્શન લઈને પછી ગુજરાતી ભાષા શીખવવી જોઈએ.

લંડનમાં ગુજરાતી શીખવવા પરીક્ષા વગેરે વ્યવસ્થા થઈ, પણ એ પ્રયત્નો કોલેપ્સ થયા. કારણ કે ગુજરાતી પરીક્ષા પાસ, પણ ગુજરાતી આવડે નહીં એવું બન્યું. શીખવનારા ગુજરાતી માટે અભિરુચિ કેળવી ન શક્યા.

અમેરિકામાં BAPS સંસ્થા ગુજરાતીની પરીક્ષા લે છે, ટેક્સબુક પણ પ્રકાશિત કરી છે.

ભાષા એટલે વાણી, લિપિ નહીં. લિપિ તો સેકન્ડરી છે.

ગુજરાતી શીખનારા ગુજરાતી બોલી-ગાઈ શકે તેવું કરવું જોઈએ. બાળ-ગીતો ગાઈ શકે તેવું કરવું જોઈએ. અર્થ ભલે ન સમજે – જો ગાઈ શકે. જે ગાશે, ને એમને રસ પડશે, તે ભવિષ્યમાં ગુજરાતી ભાષા શીખવા પ્રેરાશે. બાળકોને પહેલાં લિપિ (મૂળાક્ષર) નહીં, એમને ગાતાં શીખવો.

ઈંગ્લેંડ- અમેરિકામા ગુજરાતી શીખવવાના પ્રયત્નો ભાષાવિજ્ઞાનીઓની સલાહ વિના ખોટી દિશામાં થયા છે. ૨૫-૩૦ વર્ષની નિષ્ફળ મહેનત થઈ. 

આજે પણ ગુજરાતી કોઈને શીખવવું હોય તો મારી પાસે ચમત્કારિક ઉપાય છે. મારી દોહિત્રી મીરાં ૭ વર્ષની હશે ત્યારે ડિઝનીની ફિલ્મ — ‘ફ્રોઝન’ — ઈંગ્લિશ- સ્પેનિશમાં મળી. તે બતાવવા આવી. સ્કુલમાં ગીતો ગાઈને સ્પેનીિશ શીખવાય છે. 

‘ફ્રોઝન’ અંગ્રેજી જોતાં સ્પેનિશમાં મૂકે છે. જોતાં જાેતાં મીરાં અચાનક કહે છે કે ‘ફ્રોઝન’ ને ગુજરાતીમાં મૂકોને! મનમાં અચાનક ઉઘાડ થયો. મિયાંફૂસ્કી, જીવરામ ભટ્ટની ફિલ્મો બનાવવી જોઈએ. પહેલાં સંગીત અને પછી ગીત લખાય તે થવું જોઈએ. અંગ્રેજી બાળગીતોને ગુજરાતીમાં રૂપાંરિત કરી DVD બનાવો, ડબ કરો. એ રીતે નવીપેઢીને શીખવો.


લેખક : મધુસૂદન કાપડિયા

પુસ્તક: અમેરિકા-નિવાસી ગુજરાતી સાહિત્યકારો અને માતૃભાષા, સંપાદક: ઉષા ઉપાધ્યાય

સંપાદક: કોકિલા રાવળ

સાલ મુબારક!

સૌ વાંચકોને અમારા સાલમુબારક! 2020ના વર્ષે પર્યાવરણ માટે મોડુ થાય તે પહેલા કાંઈ કરવાનુ પણ લઈએ.

વૃક્ષારોપણ કરીએ, કે ટપકતા નળને સમા કરીએ, કે જમણવારોમાં કાગળ કે સ્ટાયરોફોર્મની જગ્યાએ થાળી-લોટો કે પત્રાવળા વાપરીએ, થેલીઓ ફરી વાપરીએ — અને ઘરેથી નિકળતા થેલીમાં તરસ છિપાવવા નાનો પ્યાલો રાખવો.

આવા નાના ફેરફાર તો આપણે સૌ કરી શકીએ. સાલ મુબારક!

પુષ્પ જેવો પરમાત્મા

કેટલાક નાજુકસુગંધી પ્રસંગો ભેગા કરી તેના અર્ક સમાન મહેંકતી પળોની પાંદડી બનાવી લઉં…! સંસારનો તડકોછાંયો ઝીલતા ઝીલતા તીખીમીઠી પળોની પીંછી વડે તેમાં રંગ પૂરી દઉં…..! પછી જીવનરૂપી બાગમાં તે પુષ્પ રમતું મુકું તેવી મારા જાગૃત મનની મનછાં ખરી.

મારું જીવન કુદરતના વિવિધ અનુભવોની એરણે ચડી તેના ભિન્ન ભિન્ન મિજાજ થકી જુદા જુદા રૂપ ધારણ કરી રહ્યું છે.

Photo: Kokila

શરદઋતુ એટલે પ્રકૃતિ જયારે સર્વ રસનું એકત્રીકરણ અને પછી તે રસની સમાન રૂપે વહેંચણી કરે તે ઋતુકોમળઋજુ પ્રકૃતિ રૂપે મમતા ધારણ કરી તેના તમામ તત્વોની સતત વૃધ્ધીને માં બની વાત્સલ્યભરી નજરે જોયા કરેતો માનવજીવનનો બાલ્યકાળનો તબક્કો જાણે…! ઈશ્વર તેના સંતાનને ફૂલોમાં રંગ ભારે તેમ વહાલથી ભરી દે….!

વસંતના વસ્ત્રો પહેરે ત્યારે કુદરત યૌવન ધારણ કરતી લાગેચારે તરફ જોશઉત્સાહનર્તન અને આંખમાં અનેક કૌતુક લઇ કુદરત અસ્ફૂટને પાંગરતું કરવામાં તલ્લીન જણાયત્યારેપ્રકૃતિ અને માનવ એકમેકના સાંનિધ્યે પરોવાઈ અસ્તિત્વને ઉજવવા લાગેઆ વાસંતી રંગો ભરીને ઈશ્વર નાજુક પાંદડીઓ બનાવી લેતો હશેમાનવી પણ તેના યૌવનકાળે આ રીતે રસસભર બની એકત્વમાંથી દ્વીક તરફ સરતો હશે!

ગ્રીષ્મ ઋતુમાં પ્રકૃતિની દરેક અનુભૂતિની તીવ્રતા માણવી ગમેપૃથ્વીની ઋજુતામોહકતા પરિપક્વ બનીતેના તીખા તેવર બતાવતી થાયઆમ પૃથ્વી અંદરબહાર સઘળે ઉષ્ણતા વહેંચતી અવિરત ઉર્જા સ્ત્રોત વહાવતી રહેનદીસાગરના પાણી ગરમ બનેબાષ્પ બની આકાશે ગોઠવાય.

આ સમયે કુદરતમાં મનભર રંગો વ્યક્ત કરવાની હરીફાઈ શરૂ થાયલીલાવરણા ગુલમહોર, પાંદડેપાંદડે લાલચટ્ટક ચુંદડી પહેરી વિજેતા બન્યાનો આનંદ વહેંચતા ફરેજેની રીતરસમશીળીઋજુ છે તેવી ધરતી પણ આક્રમક મિજાજ ધારણ કરી પશુ પંખીમાનવ સહીત વૃક્ષો વેલીને હંફાવતી નજરે ચડેરંગ ભરેલી પાંદડીઓ ગોઠવીને પુષ્પ બનવાની તૈયારી કરેસાથે સાથે માનવ મન પણ ગ્રીષ્મમાં ઉર્જાસભર શ્રમાસકત બની પરસેવો પાડતું ભીંજાયા કરે.

વર્ષના આગમનની જાણ વસુંધરાના કણકણમાંથી ઉઠતી મહેંક અને મીઠા ટહુકાઓ વડે થઇ જતી હોય છેધરા યુગ્મસ્વરૂપે રમવા તલપાપડ થતી જણાયચકવાચકવીકોકિલયુગ્મ મદભર ટહુકા અને પાણીના ભારે ઉછળતી સાગર તરફ ધસમસતી સરિતાનવપલ્લવિત પર્ણોઅનેક પુષ્પોથી લચીપડતી અને વૃક્ષનો મજબુત આધાર શોધતી વેલી બધું……, બંધુ જ રસતરબોળ નજરે ચડે.

નભસ્થળજલ ચોગરદમ રસરૂપ યૌવનનું સાયુજ્ય વીંટળાઈ રહે.આ સમય દરમિયાન પરમાત્મા માનવજીવનરૂપી પુષ્પમાં જીવનઅર્ક ભરી રહ્યો હોયભીતરબહાર બધે પથરાયેલું ઈશતત્વ પ્રકૃતિમાં ફૂલ સમાન બની રહે.એટલેસ્તો…..,

બાલ્યકાળ જીવન પુષ્પનો રંગ,

યૌવન એટલે તેની પાંદડી,

પૂર્ણપ્રકૃતિ રૂપ માનવ એટલે પુષ્પમાં રહેલી સુગંધ…..!

આ વૈચારિક યાત્રા દરમિયાન વસુંધરાના વિવિધ રૂપમાં ખીલતોરંગતોમદભર મહેકં ફેલાવતો પરમાત્મા ક્યાં દુર રહ્યો ….? ઈશ્વર તેની કૃતિ સમાન માનવને ખીલવતોરીઝ્વતો રહે ત્યારે કહેવાનું મન થાય.

આ તો….,પુષ્પ જેવો પરમાત્મા …..!


શ્રી‘ આરતીબા ગોહિલ
સુધાતા’, 95/A, રુપાલી સોસાયટી, તળાજા રોડ, ભાવનગર 364 002
Cell: +91 94277 54207


એવી એક રાત હતી

રાતના બે વાગી ગયા હતા. કોણ જાણે કેમ પણ તે રાતે ઊંઘ નહોતી આવતી. હું બારી તરફ પડખું ફરીને પડી રહ્યો હતો. દૂર દૂર બેચાર તારા આછા ઝબકી રહયા હતા. બાકી આખું આકાશ કાળું ડિબાંગ હતું. અચાનક બાળપણની સ્મૃતિઓ ઊભરાવા લાગી: ‘ઘેર ભણાવવા આવતા છોટાલાલ માસ્તર… સંતાઈ જવાની રમત રમતી વખતે અંધારી ઓરડીના બારણા પાછળ છુપાઈ જવું… નોરતા આવે ત્યારે લહાણીમાં નવી નોટબુક અને પેન્સિલ મળે તેનો આનંદ… દિવાળીમાં થતો કોડિયાંનો ઝગમગાટ અને વહેલી સવારે આંગણામાં રંગોળી પૂરતી બહેન…’ વર્ષો થઈ ગયાં છતાં બધું આંખ સામે સ્પષ્ટ તરવરતું હતું. છોટાલાલ માસ્તર ભલે કડક હતા પણ એમની પાસેથી અમે બે ભાઈઓ ઘણું શીખ્યા હતા. એક અફસોસ રહી ગયો કે મોટા થયા પછી એમના ઘરે જઈને એમના પગમાં ના પડાયું. સાથે રમ્યા હતા એમાંથી કોઈ કોઈ મિત્ર ચાલ્યા ગયાનું યાદ આવ્યું અને મન ગમગીન થયું. ત્યાં સ્વર્ગવાસી માતાપિતા સાંભરી આવ્યાં. એમની સાથે કેટલીએ વાતો દિલ ખોલીને કરવી હતી, ના થઈ. રડવાનું મન થઈ આવ્યું પણ રડી ના શકાયું. થોડી વારમાં બહાર વાદળ ગર્જી ઊઠ્યાં અને પેટછૂટ્યાં વરસવા લાગ્યાં. મારાથી પથારીમાં પડી ના રહેવાયું. ઊઠી ગયો અને બારી પાસે જઈ ઊભો રહ્યો. મુશળધાર વરસાદ તરફ એકીટશે ક્યાંય સુધી જોઈ રહ્યો. વચ્ચે વચ્ચે વીજળી ચમકતી ત્યારે દૂરના લેન્ડસ્કેપની તસ્વીર ખેંચાતી હતી.

એકાદ કલાક પછી આકાશ  પૂરું ઠલવાઈ ગયું અને ભીની ધરતી પર ચાંદની નીતરવા લાગી. ઘરની બહાર નીકળવાનું મન થયું. સ્ક્રીનડોર ખોલી પાછળના પેટીઓ પર જઈ ઊભો રહ્યો, પવનની આછી લહેરમાંથી ઘાસની મીઠી સુગંધ આવી રહી હતી, એક બે ઊંડા શ્વાસ લીધા. હૈયામાં થોડી કળ વળી. આભ તરફ જોયું તો ચંદરવામાં જડેલાં રત્નો જેવા તારા મને ટગર ટગર જોઈ રહ્યા હતાં. મીઠું હસીને જાણે મને કહી રહ્યા હતા: ‘તું શાને દિલગીર છે? સુખદુ:ખની ઘટમાળ તો ચાલ્યા કરવાની. સૌ મુસાફર છે. જીવન સફર કોઈની વહેલી તો કોઈની મોડી પૂરી થવાની જ છે. તેથી ઉદાસ રહીને ફરવાથી શો ફાયદો ? આ ડગરનાં જે જે મળે અને જેની સાથે સ્નેહના તાણાવાણા બંધાય એ માણી લે, અને સ્મૃતિમાં સંઘરી લે. વિશાળ જગતમાં તારી નજર ફેરવ, તું એકલો નથી. સૃષ્ટિ આનંદસભર છે. ચારે બાજુના ખુલ્લા વિસ્તારમાં તારી દૃષ્ટીને વિહરવા દે. મનનો બધો વિષાદ ધીમે ધીમે ઓગળી જશે.’ હૃદયમાં હળવાશનો અનુભવ થયો.

ક્ષિતિજમાં પરોઢનો ઉઘાડ થતો દેખાયો. પક્ષીઓનો કલરવ શરૂ થયો. અને એક જૂનું ગીત મનમાં ગુંજવા લાગ્યું:

યે દુનિયા એક સુંદર બગિયા, શોભા ઈસકી ન્યારી હૈ

હર ડાલી પર જાદુ છાયા, હર ડાલી મતવાલી હૈ

અદભુત પંછી ફૂલ મનોહર કલી કલી ચટકીલી બાબા

દુનિયા રંગરંગીલી…

છેવટે મારી આંખમાં આંસુ ઊભરાયાં!   


લઘુ નિબંધ: રમેશ શાહ  (‘ઈજન’ના સૌજન્યથી)

સંપાદક: કોકિલા રાવળ

ગોવા છાન છાન…

છાતીમ વૃક્ષો ફૂલોથી લચી પડ્યાં છે, આથી આખ્ખું ય ગોવા મ્હેક મ્હેક થઈ ગયું છે. અહીં જાણે નવેમ્બરમાં — દિવાળીની મોસમ સાથે વસંત બેઠી ન હોય! એમ, હવામાંય કેફ છે થોડો. જો કે હજી સમીરને મદીર કે અધીર કહી શકાય એવા રાગપરાગને પ્રસરવાની વાર છે. છતાં પાછી વળતી શરદના નીલા આકાશમાં રુદ્રપલાશનાં ઓસરતાં ફૂલો કેસરી પિચકારી મારી દિશાઓને રમણીય બનાવી રહ્યાં છે. આ છાતીમ એટલે કે સપ્તપર્ણીયનાં વૃક્ષો માળ ઉપર મેડી ઉપર માળ હોય એ રીતે પણ ફાલેલા છે. વિસ્તારની વાતે એ ય બદામડી વાદે ચડ્યાં છે જાણે! આછી લીલી ઝાંયવાળાં, ઝાંખાં સફેદ ગુલછડી બધ્ધ અને પાંદડે પાંદડે પ્રગટી આવ્યાં હોય એવાં, આ સપ્તપર્ણીનાં ફૂલો, આખા ય વૃક્ષને ઊઘલાવી અને તોર સાથે ઊભાં છે — બલકે થોડુંક ઝૂકીને ઝૂલે છે. એમની માદક મ્હેકથી, વર્ષામાં બંધ રહેલાં આપણાં બારી બારણાં, ખૂલે છે જાણે! છાતીમની ગંધવતી છાયામાં અમે અમારા રથને રોકીને પોરો ખાઈએ છીએ. તડકા અને છાંયા ચિતરતી આ લીલીપીળી વેળાને, અમે હૂફાળી કોફી સાથે ધીમે ધીમે માણી રહ્યાં છીએ. પારદર્શક પરિસરમાં નિખાલસ મિત્રોની સહજ વાતોએ હોવાપણાને હળવુફૂલ કરી દીધું છે આજે…!

photo credit: http://pulikotilthomasjoseph.blogspot.com/2010/05/this-tree-fascinated-me.html

કલકત્તાની જેમ ગોવાના કાગડા પણ નોનવેજીટેરિયન વધારે છે, ને સવારે ચાર વાગ્યાના બોલવા માંડે છે. સાચ્ચે જ એ કર્કશ નથી લાગતા બલ્કે ગમે છે એ અવાજો — તન્દ્રાની હોડીમાં તરતા હોઈએ છીએ ત્યારે તો ખાસ….! બારીમાંથી જોયું હતું — પૂર્વાકાશમાં, તો આશો વદ અગિરાશનો ચંન્દ્ર હોડી જેઓ ને પાસે જ શુક્ર ઝળહળતો હતો. આ યુતિને જોતાં જોતાં બ્હાર નીકળેલા તે હવે પાછા રૂમમાં ગોવાની સવાર લઈ આવ્યા છીએ… ને વિનોદ જોશીએ તો હજી રજાઈ નીચે રાતને રોકી રાખી છે. ચા-ના પ્યાલા રકાબી ખખડવા માંડ્યાં છે… જલદી તૈયાર થઈને મડગાંવ જવાનું છે… આજનું વેન્યું મડગાંવનું રવીન્દ્રભવન છે.


લેખક: મણિલાલ હ. પટેલ

( તોરણમાળ ) ગોવાની સફરના બે ફકરા

સુખ : ઉજાસનો ઉઘાડ 

સુખ : ઉજાસનો ઉઘાડ

કોઇ પ્રદેશ કે વસ્તુ નથી સુખ. એ તો આપણી લાગણી અને અભીગમનુ પ્રતીબિમ્બ છે.  સુખ એટલે બીજુ કૈ નહી પણ રાજી થવુ.  નાની બાબત કે મોટી, પોતાની કી બીજાની, આસપાસના માહોલની કે પ્રક્રુતીની, સારી બાબતથી સુખી થવાય છે.

image: Kokila Raval

ત્રણ પ્રકારે સુખને મુલવી શકાય: માનસિક, દૈહિક, અને ભૌતિક. કોઇ પણ માણસે શારીરિક રીતે તંદુરસ્ત હોવુ અનિવાર્ય છે. માનસિક સુખ તેને અનુસરશે. ભૌતિક સુખ માટે સંયમ આવશ્યક છે.  હટ્ટાકટ્ટા માણસનુ નિર્બળ મન કશા કામનુ નથી. કૃશ કાયામાં ટકોરાબંધ મનનુ રહેવુ અશક્ય! ઇશ્વરે આપેલા પવિત્ર શરીરને સુંદર રીતે જાળવવુ તે આપણી સર્વોપરી ફરજ છે. ખાલી કસરત કરવાથી ફેર નથી પડવાનો. એની પાછળ રોજીંદી ઘટમાળ અને આહાર અને વ્યવહાર પણ એટલા જ જવાબદાર હોય છે. ખેડુતો અને મજૂરોને જિમની જરૂર રહેતી નથી અને એવી રીતેજ ગ્રુહિણી પણ દિવસ રાત વ્યસ્ત રહેતી હોય છે, ઘરકામમાં. તો એમની તંદુરસ્તી તમે જુઓને! એમની ઢબે જીવતા જીવનમાં ‘માંદગી’ જેવો શબ્દ દૂર રહેવાનો.  મને મારા માતા પિતાનુ સદ્ ભાગ્ય  મળ્યુ છે. મેં તેમને ક્યારેય માંદા જોયાનુ સ્મરણ નથી. હા, અમુક સ્થિતી અને અમુક ઉમરે કશુંક નાનું એવુ બને તેની ના નહી. પણ વાત સરળ છે કે યોગ્ય આહાર, યોગ્ય માત્રા, યોગ્ય રીત અને નિયમીતતા જળ્વાય તો તન તંદૂરસ્ત!

ઉજળી બાબતો મનના દીપને ઉજજ્વળ રાખશે. મન-દૂરસ્તી માટે એની સગવડતા ઉભી કરવી પડે. આપણા વ્યવ્હારનુ પ્રતીબિમ્બ આપણી સામે પડવાનુ. અગરબત્તી, પૂશ્પ, ચંદન પમરાટ પ્રસરાવે. આપણી વાણી અને આપણુ વર્તન  સામેવાળાની મલિનતાને હટાવી શકે. સરવાળે આપણે પોતે ખુશ રહી શકીએ. કોઇનુ દુ:ખ રાજીપો ન આપી શકે. મતલબ કે સુખની ચાવી કોઇના દુ:ખને દૂર કરવામાં છે. બિજાના સુખે આપણે સુખી થઇ શકાય. સ્વના સુખ માટે એમ કરવુ જ પડશે. અહિં ગરીબી –અમીરીને સ્થાન નથી. સામેવાળાને સ્મિતનુ દાન પણ આપણુ વરદાન થાય. ને એ ન્યાલ કરી દેવાનુ.

ભૌતીક સુખ તો બેલગામ હોવાનુ. સાઇકલવાળાને બાઇક્ની ને બાઇક્વાળાને મોટરની ઝંખના રહેવાની, અને એવુ દરેકે દરેક બાબતમાં! અહિં અપેક્ષાઓનો અનાદર નથી કરવાનો પરંતું આપણે સંયમ રાખવો પડશે. સ્વપ્નાઓ હાવી ન બનવા જોઇએ. મોટી તક્લીફ અહિં જ છે કે ભૌતીક સુખ હજાર હોર્સ પાવરનુ યંત્ર બની દોડ મુકે છે.  મને મળ્યુ છે તેનો આનંદ તેમ રાખવો. દ્વેશ અને ઇર્ષા આપોઆપ ખરી જવાના.

નાનકડા ગરમાળાની નાની ડાળી પર ચકલીએ બનાવેલો નાનો શો માળો તમે જોઇ શકો ને તમારા હોઠ વિસ્તરે તો તમે માનસિક રીતે સુખી છો. પંદર સોળ કલાક રોજેરોજ સહજ રીતે અને સ્મિતભર્યા વદને કામ કરી શકો છો તો દૈહિક સુખનો પાર નથી! મળેલી તમામ ચિજોથી ખુશીઓ ઘર અને તમારા સમ્પર્કમાં આવનાર સહુ વ્યક્તીને તેનો સંસ્પર્શ થતો રહે તો ભૌતિક સુખનોય અછોવન ઓચ્છવ બની રહેશે. આ રીતે વ્યક્તિત્વનાં ઉજાસનો સંપૂર્ણ ઉઘાડ એટલે સુખ. તમને સર્વ સુખ મુબારક!


લેખક: હરીશ મહુવાકર, મેઇલ: harishmahuvakar@gmail.com, મોબાઇલ: +91.942.622.3522
“અમે”, 3/A, 1929, નંદાલય હવેલી પાસે, સરદાર નગર, ભાવનગર, ગુજરાત, ભારત, 364002

 

મારૂં ગામ: ડુંગરની કેડ્ય પર

મારા ઘરની પાછળ ચાર ખેતરવા છેટે ડુંગર છે. નાનકડો પણ ઘાટીલો છે, માના ઊરોજ જેવો. ટેકરીથી ઊંચો ને થોડો વિસ્તરેલો… ઉપર જઈએ એમ વધુ સોહામણો લાગે છે… એની ટોચેથી ચારે બાજુના ગામડાં તથા ટેકરીઓ વચ્ચેના સીમવગડો વધારે રણિયામણાં લાગ્યાં છે. ઓતરાદી તરફ પૂર્વથી પશ્ચિમ વહી જતી મહીસાગર નદી બારેમાસ પાણીથી સભર હોવાથી નોખી તથા નરવી આબોહવા રચી આપે છે. પેલો ડુંગર કહ્યો તેનું નામ છે કોથળિયો ડુંગર….

લાખો વણઝારો ધનની ‘કોથળિયો’ દાટી ગયા હતા માટે કોથળિયો ડંગર… ડુંગર ઉપર એ ધન ખોદી કાઢવા માણસોએ ખોદેલા કૂવા જેવડા ખાડા હતા. અમે પણ શૈશવમાં એ ધન જોવા ખાડાઓમાં ઊંડે ઉતરતા હતા… હવે એ કૂવા-ખાડા ખાસ્સા પૂરાઈ ગયા છે. અત્યારે તો ડંગર માથે સાગ તથા ખાખરાની ઝાડી છે. બેસતા કારતકમાં હજી બધું લીલુંછમ છે, પણ ત્યારે વ્હેતું ઝરણું હવે તો વરસાદની સાથે અલોપ થઈ જાય છે. ‘કાળદેવતાએ બધું બદલી નાખ્યું.’ એમ આપણે કહીએ છીએ, પણ હકીકતે તો માણસજાતે લોભવશ ને સ્વાર્થ સારુ બધું લૂંટી લીધું… ઝાડવા કાપ્યાં, ને માટી પથ્થરો પણ ખોદી કાઢ્યાં…. વિલાયતી દવા-ખાતરોથી ખેતરોને ય ચૂસી લીધાં… પશુ પંખી જંતુઓ નીય ચિંતા ન કરી! માણસ આજે ધરતીને વેરાન કરીને ઉજ્જડ જીવન જીવે છે… બલકે જીવવા ફાંફાં મારે છે.

આ કોથળિયા ડુંગરની ઉગમણી તળેટીમાં અમારાં કાકાબાપાનાં ભાઈઓનાં ખેતરો હારબદ્ધ શોભે છે. વળી, ખેતરના પડતરમા અમારા નવા ઘરોની લાઈન સોહી રહી છે. આંબા, લીમડાના ઝાડો તથા વાડામાં પપૈયાં અને બધી જાતનાં શાકભાજી ઋતુ પ્રમાણે વવાતાં ઉછરતાં ખવાતાં રહે છે. રજાઓમાં તથા પ્રસંગ-પર્વે બધાં ભેગાં થાય છે ને અસલનો જીવનરાગ તથા પ્રકૃતિનો લય અમને તરબતર ભીંજવી દે છે. અમારાં ઘર આમ પર્યટન સ્થળ જેવા લાગે છે, બારેમાસ! એ ઘરોના વાડામાં બેઠો છું. ટેકરીની કૂખમાં ગામ ઊભું છે, નવા વર્ષના દિવસો છે. હજી કારતક બેઠાને ચાર દિવસ થયા છે. લોકો હજી ‘સાલ મુબારક’ અને ‘જયશ્રી કૃષ્ણ’ના મૂડમાં દોદી રહ્યા છે. પણ હું તો પ્રકૃતિમાં ખોવાઈ ગયો છું. ખુશનુમા સવાર ફરફરે છે અને ગામ સીમને માથે ભૂરું સ્વચ્છ આકાશ કૃપા વરસાવી રહ્યું છે. ઓટલા પર ખાટલામાં હેમન્તનો તડકો પણ મારી સામે આવીને બેઠો છે. એનો ચહેરો તેજ તેજ છે. પાસે-ચોપાસે પડછાયા-છાયા ચીતરીને તડકાએ પોતાનાં રૂપો વધારી ઉજાગર કરી દીધાં છે. હવા શીતળતાનો સ્પર્શ કરાવવા સાથે સ્ફૂર્તી જગવે છે. હવે રાગ અને આગ બંને સેવવાની ઋતુ બેસી જશે.

દૂર દૂર સુધી ક્યારીઓમાં ડાંગર સોનાવરણી સોહાય છે. વધુ વરસાદે હજી સીમ ભીની ભીની છે. પાકવા આવેલી ડાંગરની મુઠ્ઠીફાટ કન્ટીઓ લચી પડેલી જોઉં છું… હરિતપીળી ક્યારીમાં તડકો પાલવ શો લહેરાય છે. ડાંગરની, પાકવા આવેલા ધાનની, વઢાતા ઘાસની અને હજી વ્હેતાં મટિયાળાં પાણીની સુગંધો છાતીની ધમણને મહેકથી ભરી દે છે… ક્યાંક ડાંગર કપાય છે. લાલ-લીલી ઓઢણીઓ હલચલ કરે છે ને ખેતરમાં ઉલ્લાસ ઊભરાઈ આવે છે. અળસિયા ખાવા બગલાઓ ઊતરી આવ્યા છે અને ખેતરમાં ભાતીગળ મુદ્રામાં ગોઠવાઈને ચાલે છે. પંક્તિ રચતી અને વંકાતી ગતીમાં સરતી કુંજડીઓની હાર આભમાં ઊડી જતી જોઉં છું… ઓ જાય, ડુંગરની પેલી પાર… વગડાની તળાવડીએ જઈને ઊતરશે કુંજડીઓ. દૂરની સ્તનાકાર ટેકરીઓ પર આકાશ ઝૂકી આવ્યું છે. પેલી વળાંક લઈને વ્હેતી મહીસાગરનાં પાણી પણ ઓટલેથી ય દેખાય છે. જાણે દિશા દરપણ ધરીને ઊભી છે ને સૃષ્ટિ એમાં પોતાનો નવો ચહેરો જૂવે છે. સીમવગડો હજી સોબત કરવાં જેવાં નર્યા ને નકરાં છે… ગામમાં મારા ઘરની પછીત સુધી સીમ અને વગડો બેઉ આવીને ઊભાં રહે છે. ખરેખર તો મને લેવા, બોલાવવા આવ્યાં છે… ને હું જાઉં છું…

ક્યા ચિત્રકારે વૃક્ષોને સુંદર આકોરોમાં વધતાં વિકસતાં શીખવ્યું હશે?! આ સામેનો લીમડો વર્તુળ જેવો જ અને ઘટાદાર છે. પાસેનાં સાગ વનો પણ છટાદાર ઊભા છે. આજે સવારથી જ અહીં કાગડાઓ બબ્બે ત્રણ-ત્રણના જૂથમાં ઊડી આવ્યા છે. જરા ચિંતાભર્યું અને ક્રંદન કરતા હોય એવું કેમ બોલે છે? આજે આ કાગડાઓ જાણે બીજા કોઈ મૃત કાગડાની કાણે આવ્યા હશે?! ત્યારે દાદા કહેતા હતા કે મૃત કાગડો શોધીને બતાવતા અને પછી એને અગ્નિદાહ દઈને શાંતિ પામતા. હા, દાદાને મેં પશુપંખીઓને સમજતા અને ચાહતા ભેરુ રૂપે પણ જોયા હતા. વારંવારે એ વગડે વહી જતાં! હું કાગડાઓના અવાજોની ઉદાસીમાં ભીંજાતો ચૂપ બેઠો છું!

આથમવા જતા સૂરજે કોથળિયા ડુંગરને કેસરી રંગથી રંગી નાખ્યો છે… સીમકન્યા મોટી થાળીમાં ગુલાલ લઈને ઊરાડતી જાય છે. ઋતુ ભૂલ્યા હોય એમ બેચાર મોર ટહુકી ઊઠ્યા છે. ખરેલા પીંછાવાળા બાંડા મોરલા હવે પીછાં ઉગાડશે. રાતના રંગો સાથે એમાં સીમના રંગો ભેળવશે. ઘાસમાં રમતો પવન હવે પાછો તરુવરોની ડાળે ડાળે જંપી જશે. ત્યારની જેમ હવે ગાયો ભેંસોના ધણ નથી રહ્યાં. બધું તબેલામાં બંધાઈ ગયું છે. હા, હજી થોડી ગાયો ચરીને પાછી આવતી દેખાય છે… થોડાં બકરાં ય છે. રસ્તાની ધારે ધારે પાણી ભર્યા ચરણોમાં પોયણાં ખીલ્યાં છે. ઘરે ઘરે ઈલેક્ટ્રિક દીવાઓવાળાં ઝબુકિયાં પ્રગટી ઊઠ્યાં છે… અંધારું વર્તાય છે ખરું, પણ કાળી રાત હવે રહી નથી, પશ્ચિમાકાશે ચોથપાંચમના ચન્દ્રનું ચાંદરણું ફિક્કી સક્કરટેટીની પીળી ચીરી જેવું દેખાય છે. સૃષ્ટિમાં કશીક પીડાની ફડક પેસી ગયેલી અનુભવું છું. હા, ઢળતી રાત સ્વસ્થ નથી… જાણે બધાના ચહેરા પર કશીક અજાણી વ્યથાની પાતળી છાયા પડી ગઈ ન હોય!! ક્યાંક એકબે આગિયા ઊડે છે. ને કંસારીનો ચિકચિક અવાજ છાતીમાં ઘસરકા પાડે છે, જાણે! ધીમે ધીમે ભેદી રાતે ગામને પોતાની આગોશમાં લઈ લીધું હતું!

લેખક: મણિલાલ હ. પટેલ

પુસ્તક: તોરણમાળ