અંતરનો નાદ

આજ બારણે અરધી રાતે કોણ ટકોરા દે છે?
શમણું જાણી મનવાળું ત્યાં ફરી ટકોરા દે છે.

નભથી ઊતર્યા તારાગણ સહુ રમી રાતભર થાક્યા ત્યારે
એકલવાયા અંધારામાં કોણ હવે સળવળતું?

સૂકા આ શમણામાં થઈને
રાત રઝળતી વહી ગઈ ત્યાં
ઉષાકિરણનું ઝરણ ક્યાંકથી ફૂટ્યું

‘જરૂર આવશે’ આશા એવી વાટ જોઈને હારી ગઈ ત્યાં
હળવે હળવે ઝાંઝર જેવું, કોણ હવે ઝમકે છે?

આજે બારણે અણધાર્યું આ
કોણ ટકોરા દે છે?


કવિ: ડો. જયંત મહેતા
પુસ્તક: અશ્રુ ઝંખતી આંખો

મેં અને તેં

લઈ હાથમાં હાથ
ઓગાળી સાથીમાં સાથ
અને પરોવી ચાંચમાં ચાંચ
રોપી ધજા –
સહજીવનના ઉત્તુંગ શિખરે!

watercolor by Kishor Raval, 2008
watercolor by Kishor Raval, 2008

ઊગતા અને આથમતા
સૂરજના
સોને મઢ્યા, રતાશ ઝરતા રંગોમાં
ઉમેર્યો પ્રેમરંગ
અને તરબોળાયા બંને
ને વળી ભળ્યો આત્મરંગ એમાં
પછી

ઉતરતા જીવન સંધ્યાનો ઢાળ
હિમ શિખરોના ઓગળતા પ્રવાહમાં
લસરકા તળેટી તરફ
વળગતા એકમેકને
એકદા પૂછ્યું તેં
રચીને ચોસલો
અંગૂઠા અને આંગળી વચ્ચે:
બસ જીવન સાવ આટલું જ?

હા, ક્ષણોમાં ગમતીલાપણું
હોય છે જ આટલું
કહેતા મેં તારા હાથે રચેલા
ચોસલાંને લોપ્યો
પછી આપણે જોતા રહ્યા

એકમેકની દ્દષ્ટિમાં
પછી ઉભયના અંતરમાં
ઉતારતા રહ્યાં
ઉતારતા રહ્યાં
અને
ઉતારતા રહ્યાં સ્નેહરશ્મિ
પછી ડૂબી ગયાં આપણે!

૧ – ૯ -૨૦૧૦,

લક્ષ્મણ રાધેશ્વર, ભાવનગર

અતીતનો ઓછાયો

અતીતનો ઓછાયો

photo credit: http://news.law.fordham.edu/wp-content/uploads/2016/04/JailHands_700x330.jpg
photo credit: http://news.law.fordham.edu/wp-content/uploads/2016/04/JailHands_700x330.jpg

જનમટીપનો કેદી.

મીટ માંડી શું જોઇ રહે એ

કાળદિવાલો ભેદી.

ડગ ભરે ત્યાં શ્વાસકેરો

પડછાયો સામે અથડાય,

શમણાંના રંગ નાખી નિ:સાસા

ભાનમાં ડૂબી જાય;

રોજ સૂરજ ના આથમે એનો

પણ રોજ પેટાતી વેદી.

નહોતી એને ત્યારે કાંઇ ગતાગમ

જ્યારે ઝનૂન ચડેલું,

કો’ક અભાગણના સોહાગને

પળમાં જ્યાં નંદવેલું ;

આજ હવે રાહ જોતા ખૂદ એની

નારની સુકાય મહેંદી.

કવિ ઈન્દ્ર ગુહ્યા

“નથી ભરતી, નથી ઓટ”ના સૌજન્યથી

લાડલી

ફાધર્સ ડે માટે વિચારવા લાયક…IMG_2046

 

પપ્પાને એના ઉપર ખૂબ માન. કેમકે પપ્પાએ કહેલી કોઇ વાત એ ઉથાપતી નહીં.

એને કારેલાં જરાય ન ભાવે. પપ્પા કહે કે કારેલાં તબિયત માટે સારા એટલે ખાઈ લે. હિલ્સવાળા સેન્ડલ ખૂબ ગમે. પપ્પા કહે એનાથી બરાબર ચાલી શકાય નહીં, વળી પડી જવાય તો વાગે. એને સ્કૂટર ચલાવવું ગમે, પણ પપ્પાની લાડલી ક્યાંક ભટકાય જાય તો?

એને સાહિત્ય ખૂબ ગમે. લેક્ચરર થવાનો ખૂબ શોખ. પણ પપ્પાએ સલાહ આપી કે એમાં નોકરી મળેય ખરી, ને નયે મળે. મેડિકલમાં જાય તો ડિગ્રી ઊંચી, વળી પૈસાય સારા મળે. હોંશિયાર છોકરીએ ડોકટર જ બનવું જોઈએ. સાયન્સ ન આવડે એ આર્ટ્સમાં જાય. એણે પપ્પાની વાત માની. પપ્પા ખૂબ જ ખુશ.

એ ડોકટર થઇ ગઈ. પપ્પા ફૂલ્યા ન સમાયા. પપ્પાના કહ્યા મુજબ ચાલી એટલે જ આટલી મોટી ‘સિધ્ધી’ મેળવી શકાઈ.

એના લગ્નની વાત ચાલતી હતી. ઋષિ ડોકટર હતો. અને પપ્પાને ખૂબ ગમતો હતો.

એના મનમાં મિલિન્દ ઊગી આવ્યો.

પણ…..!

લેખક: નસીમ મહુવાકર, ૧૮. ૮. ૯૫, ‘અમે’ પુસ્તક ના સૌજન્યથી (ગુજરાત પ્રવાસી દીપોત્સવી ઓકટોબર ’૯૭) માંપ્રસિદ્ધ